ಚರ್ಚೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಸೂದೆಗಳ ಅಂಗೀಕಾರ: ಸಂಸತ್ತಿನ ಮುಂಗಾರು ಅಧಿವೇಶನದ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಪರೀಕ್ಷೆ

ನವದೆಹಲಿ: ಸಂಸತ್ತು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲ; ಸರ್ಕಾರದ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು, ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಕಾನೂನುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳ ಕುರಿತು ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸುವುದು ಅದರ ಮೂಲಭೂತ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಲೋಕಸಭೆಯ ಮುಂಗಾರು ಅಧಿವೇಶನದ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿ ಈ ಸಂಸದೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಕುರಿತು ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ಚರ್ಚೆ

ಜುಲೈ 20ರಂದು ಆರಂಭಗೊಂಡು ಗುರುವಾರ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಂಡ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷದಿಂದ ಕಲಾಪ ಪದೇಪದೇ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿತು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಲೋಕಸಭೆಯ ಹಾಜರಾತಿ ಕೇವಲ ಶೇ.19ರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯಸಭೆಯ ಹಾಜರಾತಿಯೂ ಶೇ.39ರಷ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಸಂಸದೀಯ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಸಚಿವರು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

12 ಮಸೂದೆ; 10ಕ್ಕೆ ಚರ್ಚೆಯೇ ಇಲ್ಲ

ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಲೋಕಸಭೆ 12 ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದೆ. ಆದರೆ 10 ಮಸೂದೆಗಳ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಚರ್ಚೆ ನಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಸಂಗತಿ.

ಮಸೂದೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರದ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಜಾರಿಯಾದ ನಂತರ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಹಕ್ಕುಗಳು, ಕರ್ತವ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಕಾನೂನಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಕಾನೂನುಗಳ ಕುರಿತು ಸಂಸದರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು, ತಜ್ಞರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡೆಯಲು, ತಿದ್ದುಪಡಿ ಸೂಚಿಸಲು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಉತ್ತರ ಪಡೆಯಲು ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಸಂಸದೀಯ ಪರಿಶೀಲನೆಯ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ ತಡೆಯುವ ಕಾನೂನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆಗೆ ಸುಮಾರು 10 ಗಂಟೆಗಳ ಚರ್ಚೆ ನಡೆದಿರುವುದು, ಸೂಕ್ತ ಚರ್ಚೆ ಸಾಧ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಉಳಿದ ಮಸೂದೆಗಳಿಗೆ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಸಮಯ ಏಕೆ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.ಚರ್ಚೆ

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ : ಪ್ರೌಢಶಾಲೆ ಹಂತಕ್ಕೆ ಮುನ್ನವೇ ಶೇ.73 ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ: ಸಂಸದೀಯ ಸಮಿತಿ

ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾತ್ರವೇ ಕಾರಣವೇ?

ಅಧಿವೇಶನದ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತತೆಗೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸರ್ಕಾರದ ವಾದವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗದು. ಸಂಸದೀಯ ಕಲಾಪ ನಡೆಯಲು ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳಿಗೂ ಇದೆ. ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಘೋಷಣೆ, ಗದ್ದಲ ಮತ್ತು ಕಲಾಪಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸುವುದು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಚರ್ಚೆಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಚರ್ಚೆಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮಹತ್ವದ ವಿಚಾರಗಳಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಹೌದು. ಸಂವಾದದ ಬದಲಿಗೆ ಸಂಖ್ಯಾಬಲದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದು ಸಂಸತ್ತಿನ ಮೇಲಿನ ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಬಹುದು.

ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ವೇಳೆಯೇ ನಡೆಯದಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ

ಅಧಿವೇಶನದ ಯಾವುದೇ ದಿನವೂ ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ವೇಳೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಂದು ಗಂಭೀರ ವಿಚಾರ.

ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರ ವೇಳೆಯು ಸಂಸದೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ. ಸಚಿವಾಲಯಗಳ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿ, ಸರ್ಕಾರಿ ಯೋಜನೆಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣದ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಉತ್ತರ ಪಡೆಯುವ ಅವಕಾಶ ಇದಾಗಿದೆ. ಅದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡರೆ ಸರ್ಕಾರದ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದ ಪ್ರಮುಖ ವೇದಿಕೆಯೇ ದುರ್ಬಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಾನೂನು ರಚನೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೂ ಪರಿಣಾಮ

ಚರ್ಚೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದರಿಂದ ತಕ್ಷಣದ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ ದೊರೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಕಾನೂನುಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.

ಸಂಸದರು ಮಸೂದೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ, ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು, ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಮತ್ತು ಅನುಷ್ಠಾನದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವುದು ಕಾನೂನು ರಚನೆಯ ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಸಂಸದೀಯ ಸಮಿತಿಗಳಿಗೆ ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸುವುದು, ತಜ್ಞರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡೆಯುವುದು ಮತ್ತು ವಿವಿಧ ವಲಯಗಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಪರಿಶೀಲನಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ದುರ್ಬಲವಾದಷ್ಟೂ, ನಂತರ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಅಥವಾ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವಿವಾದಗಳು ಹೆಚ್ಚುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಸಂಖ್ಯಾಬಲಕ್ಕಿಂತ ಚರ್ಚೆ ಮುಖ್ಯ

ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಬಹುಮತವಿರುವುದು ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಸಂಸದೀಯ ಸಂಖ್ಯಾಬಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬಹುಮತವು ಚರ್ಚೆಯ ಪರ್ಯಾಯವಲ್ಲ. ಸಂಸತ್ತಿನ ಉದ್ದೇಶ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದೂ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ನಿಲುವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಪ್ರತಿಪಕ್ಷ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು; ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ತರಬೇಕು; ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಮುಕ್ತ ಚರ್ಚೆಯ ಬಳಿಕ ಕಾನೂನು ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಸಂಸದೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಜೀವಾಳ.

ಮುಂಗಾರು ಅಧಿವೇಶನದ ಕಡಿಮೆ ಉತ್ಪಾದಕತೆ ಮತ್ತು ಚರ್ಚೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಸೂದೆಗಳ ಅಂಗೀಕಾರ ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರಗಳ ಮಿತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿವೆ. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಬದಲಿಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಸಂಸದೀಯ ತಂತ್ರ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರವೂ ಸಂಖ್ಯಾಬಲದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಮಸೂದೆಗಳನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸುವ ಬದಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಚರ್ಚೆ ಮತ್ತು ಪರಿಶೀಲನೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕು.

ಸಂಸತ್ತು ನಡೆಯುವುದು ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಚರ್ಚಿಸಬೇಕು, ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು, ಉತ್ತರ ಪಡೆಯಬೇಕು ಮತ್ತು ಜನರ ಪರವಾಗಿ ಕಾನೂನು ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಈ ಮೂಲಭೂತ ಅಂಶವನ್ನು ಮರೆತರೆ ಸಂಸತ್ತಿನ ಕಲಾಪ ಕೇವಲ ಸಂಖ್ಯಾಬಲದ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಚರ್ಚೆ

ಇದನ್ನೂ ನೋಡಿ : ಕ್ಯಾಸ್ಟ್ರೊ 100 | ಕ್ಯೂಬಾದ ಮೇಲೆ 66 ವರ್ಷಗಳ ಯುಎಸ್‌ ಕ್ರೂರ ದಿಗ್ಬಂಧನ! ಪುಟ್ಟ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮೇಲೆ ಯಾಕಿಷ್ಟು ದ್ವೇಷ?