ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಿದ್ದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸಂಘದಲ್ಲಿ (RSS). ಪುಣೆಯ ಯೆರವಾಡ ಭಾಗದ ಜನನಿಬಿಡ ಗಲ್ಲಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೆಳೆದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಕೊಳಗೇರಿ (ಸ್ಲಂ) ಪ್ರದೇಶವು ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ. ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಬಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಲು ಮೈದಾನ ಎಂಬುದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂಬೈನ ಹಿಂದುತ್ವವಾದಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾದ ಹರ್ಷ್ ಎಂಬುವವರು ನಮ್ಮ ಬಸ್ತಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ವಾಸಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದರು. ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಂಘದ ಶಾಖೆಗೆ ಆಟವಾಡಲು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಟದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಶಾಖೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ನನಗೆ ಮೈದಾನದ ಆಟಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಹಾಗಾಗಿ, ಐದು-ಆರನೇ ತರಗತಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಸಂಘದ ಶಾಖೆಯ ಭೇಟಿ 2014-15ರವರೆಗೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
– ಲೇಖಕರು: ಸುದರ್ಶನ್ ಚಖಾಲೆ
– ಲೇಖನದ ಸಂಪಾದಕರು: ಸಂದೀಪ್ ಬರ್ವೆ
ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ನಾನು ಶಾಖೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಂಘದ ಇತರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯವನ್ನು ನೀಡತೊಡಗಿದೆ. ನನ್ನ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಗಳು ನನಗೆ ‘ಮುಖ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕ’ ಎಂಬ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಮುಖ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕ ಎಂದರೆ ಶಾಖೆಯ ಪ್ರಮುಖನಿದ್ದಂತೆ. ದಿನನಿತ್ಯದ ಶಾಖೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವುದು, ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಪ್ರಚಾರ-ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವುದು ಅವನ ಮುಖ್ಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಯೆರವಾಡದ ಯಶವಂತನಗರ ಎಂಬ ನನ್ನ ಬಸ್ತಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡಿಸುವುದು, ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುವುದನ್ನು ನಾನು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ದಿನಾಲೂ ಶಾಖೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಯಂಸೇವಕನೊಬ್ಬ ಗೈರುಹಾಜರಾದರೆ, ನಾನು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವನು ಶಾಖೆಗೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುವುದು, ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವನ ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ ಶಾಖೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಮುಂತಾದ ಕೆಲಸಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ನಾನು ಮುಂಚೂಣಿ ವಹಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಸಂಘದ ಹಿರಿಯರು ಗಮನಿಸಿದ್ದರು. ಜನಸಂಪರ್ಕ, ಸಂಘಟನೆ ಕಟ್ಟುವುದು, ಸಂವಾದ, ಭೇಟಿಗಳು ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಸಂಘದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಕ್ರಿಯನಾದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಹಿರಿಯರು ನನ್ನನ್ನು ಏಳು ದಿನಗಳ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಿನನಿತ್ಯದ ಶಾಖೆಯ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮೂಲಕ ಹಿಂದುತ್ವವಾದಿ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ತೈಲ & ಅನಿಲ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚಳ: ಡಿವೈಎಫ್ಐ ಖಂಡನೆ; ದರ ಇಳಿಸಲು ಒತ್ತಾಯ
ನನ್ನ ಈ ಶಿಬಿರವು ಪುಣೆಯ ರಮಣಬಾಗ್ನಲ್ಲಿರುವ ನ್ಯೂ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಆಗ ತಾನೇ ನಾನು ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ಪಾಸಾಗಿದ್ದೆ. ಈ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಟುವಾದ ಹಿಂದುತ್ವವಾದಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋದೆ. ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನಾನು ಮುಸ್ಲಿಂ ವಿರೋಧಿಯಾಗಿ ಬದಲಾದೆ. ನನಗೆ ಗಡ್ಡವಿಟ್ಟ ಮತ್ತು ಟೋಪಿ ಧರಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯ ದೇಶದ್ರೋಹಿಯಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರವಾದ ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಕೋಪ ಕುದಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳೇನು ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಈ ನಿಲುವು ಮತ್ತು ವರ್ತನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಇಂದಿಗೂ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿದೆ. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
ನಾನು ಸಂಘದ ಹಲವು ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸುಳ್ಳು ದೇಶಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು: “ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮುಸ್ಲಿಮನ ಚಲನವಲನಗಳ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ನಿಗಾ ಇಡಬೇಕು.” ಇದರಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಸಂಪರ್ಕಕ್ಕೆ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮುಸ್ಲಿಮನನ್ನೂ ನಾನು ಸಂಶಯದಿಂದಲೇ ನೋಡತೊಡಗಿದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಈ ಸಭೆಗಳಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಷ ತುಂಬಲಾರಂಭಿಸಿತು. ನಾನು ಜನಿಸಿದ್ದು ಮಾತಂಗ ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಮಾತಂಗ ಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿ. ಬಸ್ತಿಯ ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳು ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮತಾಂತರಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
“ಈ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಧರ್ಮಗುರುಗಳು ನಮ್ಮ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ನಾನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಅಸಮಾನತೆ ಇರುವುದು ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿತು. ಮಾತಂಗ ಸಮಾಜವು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಡುವ ಮತ್ತು ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕೂ ಪರದಾಡುವ ಅತ್ಯಂತ ಬಡ ಸಮಾಜವಾಗಿದೆ. ಚರ್ಚ್ನಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬಾ ಅನ್ನ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ರೇಷನ್ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಮಾನಸಿಕ ಶಾಂತಿಯೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಬಡ ಮಾತಂಗ ಸಮಾಜದ ಜನರು ಮತಾಂತರಗೊಂಡಿದ್ದರು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಶಾಖೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಅನುಭವ ಪದೇ ಪದೇ ಆಗಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಶಾಖೆ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಿರುತ್ತದೆ. ‘ನಮಸ್ತೆ ಸದಾ ವತ್ಸಲೇ ಮಾತೃಭೂಮೇ, ತ್ವಯಾ ಹಿಂದೂಭೂಮೇ ಸುಖಂ ವರ್ಧಿತೋಹಂ’ ಎಂಬ ಆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಅನೇಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು. ನಾನು ನೇತಾಜಿ ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್ ವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಶಾಖೆಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಶಾಖೆ ಮುಗಿದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ವಿಪರೀತ ಇರುವೆಗಳು ಕಚ್ಚಿದವು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಲ್ಲಾಡಿದೆ. ಕಾಲು ಕೊಡವಿ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ, ನನ್ನ ಸಂಘ ಶಿಕ್ಷಕರು ನನಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕೈಯಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾಲಿನಿಂದ ಒದ್ದು ಹೊಡೆದರು. ಸಂಘದ ದಂಡದಿಂದಲೂ (ಲಠ್ಠಿ) ಹೊಡೆದರು. ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಮತ್ತು ಹೊಡೆತ ಮುಗಿದ ನಂತರವೂ ನಾನು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾರಣ ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಆಗ ನನಗೆ, “ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಗಿಂತಲೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸಂಘದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು” ಎಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಇಂತಹ ಹಲವು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಅನುಭವಗಳು ನನಗೆ ಸಂಘದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಉಂಟಾದವು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
ಹೊಡೆತ ತಿಂದರೂ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಚಂಡಮಾರುತ ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. “ಸ್ವಯಂಸೇವಕನು ಮೆದುಳಿಲ್ಲದ ಸೈನಿಕನಾಗಬೇಕು” ಎಂಬುದನ್ನೇ ಅಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಫುಲ್ಗಾಂವ್ (ತಾಲ್ಲೂಕು ಹವೇಲಿ, ಜಿಲ್ಲೆ ಪುಣೆ) ಗ್ರಾಮದ ಶಾಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಂಘದ ಪ್ರಚಾರಕರ ಸಭೆಯಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ‘ಪ್ರಬಂಧಕ’ (ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕ) ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಬಂಧಕ ಎಂದರೆ ಅತಿಥಿಗಳ ಹಾಗೂ ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿ.
ಸಂಘದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಮುಖಂಡರಾದ ಭೈಯ್ಯಾಜಿ ಜೋಶಿ ಮತ್ತು ಮಾ. ಗೋ. ವೈದ್ಯ ಅವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದೆ: “ನಾನು ಒಬ್ಬ ದಲಿತ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ. ಇದುವರೆಗೆ ಸಂಘದ ಎಲ್ಲಾ ಸರಸಂಘಚಾಲಕರು ಹಾಗೂ ಇತರ ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಮುದಾಯದವರೇ ಏಕೆ ಆಗಿದ್ದಾರೆ? ಒಬ್ಬ ದಲಿತ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸರಸಂಘಚಾಲಕನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ?” ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಿ-ಮುಟ್ಟಿ ಹೊರಹಾಕಲಾಯಿತು. “ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಬಾರದು” ಎಂದು ಗದರಿಸಿ ಹೇಳಲಾಯಿತು. ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೊಡೆಯುವುದು, ಕಡೆಗಣಿಸುವುದು ಮತ್ತು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ, “ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ” ಎಂಬ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡತೊಡಗಿತು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
ಸಂಘದ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಹಲವು ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದೆ. 2014ರಲ್ಲಿ ನಾನು ಮುಂದಿನ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡೆ. ಅದನ್ನು ಸಂಘದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ‘ಪ್ರಥಮ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗ’ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು 21 ದಿನಗಳ ವಸತಿ ತರಬೇತಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ತರಬೇತಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ನಾನು ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಾರ್ಟಿ (BJP) ಮತ್ತು ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಅವರ ಪ್ರಚಾರ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಮೋದಿಯವರ ವರ್ಚಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವವಿತ್ತು. ಪುಣೆ ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಆಗಿನ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಅನಿಲ್ ಶಿರೋಳೆ ಅವರ ಪರವಾಗಿ ನಾನು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಕರಪತ್ರ ಹಂಚುವುದು, ಮನೆಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಘೋಷಣೆ ಕೂಗುವುದು, ಟೂ-ವೀಲರ್ ರ್ಯಾಲಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದು ಮುಂತಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದೆ. ನಾನು ಆಗ ಗೋಪಿನಾಥ್ ಮುಂಡೆ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಶಿರೋಳೆಯವರು ಮುಂಡೆಯವರಿಗೆ ಹತ್ತಿರದವರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನಾನು ತುಂಬಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
ಎಸ್.ಪಿ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಮೋದಿಯವರ ಪ್ರಚಾರ ಸಭೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ನಾನು ಮೋದಿಯವರ ತೀರಾ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ಗಂಟಲು ಹರಿಯುವಂತೆ – “ಮೋದಿ, ಮೋದಿ, ಮೋದಿ, ಮೋದಿ…!” ಎಂದು ಘೋಷಣೆ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಪ್ರಚಾರ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ‘ಪ್ರಥಮ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗ’ ಆರಂಭವಾಯಿತು. 16 ಮೇ 2014 ರಂದು ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶವಿತ್ತು. ಪ್ರಥಮ ಶಿಕ್ಷಾ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಬಳಸಲು ಅನುಮತಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಫಲಿತಾಂಶದ ತೀವ್ರ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ವರ್ಗದ ಕಪ್ಪುಹಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ಘೋಷಣೆಗಳು ಆರಂಭವಾದವು. ‘ಭಾರತ್ ಮಾತಾ ಕೀ ಜೈ’, ‘ಪಾಕಿಸ್ತಾನ್ ಮುರ್ದಾಬಾದ್’, ‘ಸೋನಿಯಾ ಗಾಂಧಿ ಮುರ್ದಾಬಾದ್’, ‘ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮುರ್ದಾಬಾದ್’ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಗಳು ಜೋರಾದವು. ನಮ್ಮದೇ ಅಧಿಕಾರ ಬಂದಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇತ್ತು. ನಮಗೆ ಆಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ದೇಶದ್ರೋಹಿ ಪಕ್ಷ ಎಂದೇ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಬಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಯೋಜನೆಯೊಂದನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮಹಿಳಾ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆಯೊಬ್ಬರು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಇನಾಮು (ಆಡನಾಮ) ‘ಜೋಷಿ’ ಎಂದಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅಂದರೆ ಅವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಸಂಘದವರೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದ್ದೆ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಅವರು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ದ್ವೇಷವಿತ್ತು. “ಗಾಂಧಿಯವರು ದೇಶದ ತುಂಡು ಮಾಡಿದರು, ದೇಶ ವಿಭಜನೆ ಮಾಡಿದರು” ಎಂದು ನಾನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಶಾಂತವಾಗಿ ನನಗೆ ‘ಗಾಂಧಿ ಭವನ’ದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದರು. ನಾನು ಗಾಂಧಿ ಭವನಕ್ಕೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸಂದೀಪ್ ಬರ್ವೆ ಅವರ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಸಂದೀಪ್ ದಾದಾ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಾದ್ಯಂತ ವಿವಿಧ ಶಿಬಿರಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್
2015ರಲ್ಲಿ ಅಹಮದ್ನಗರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ‘ಸಾಂಗಡ್ ಸಮ್ಮೇಳನ’ಕ್ಕೆ ನಾವು ಹೋಗಿದ್ದೆವು. ಆ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳು, ಚರ್ಚಾಗೋಷ್ಠಿಗಳು ಮತ್ತು ಗುಂಪು ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆದವು. ಸಮ್ಮೇಳನ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಇತ್ತು. ಉಲ್ಕಾ ತಾಯಿ ಮಹಾಜನ್, ತೀಸ್ತಾ ಸೆಟಲ್ವಾಡ್, ಅಶ್ವಿನಿ ಸಾತವ್-ಡೋಕೆ, ಸಂದೀಪ್ ಬರ್ವೆ, ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಂಯೋಜಕರು ಹಾಗೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಟರಾದ ನಂದೂ ಮಾಧವ್ ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ವಿದ್ವಾಂಸರು, ಚಿಂತಕರು ಅಲ್ಲಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಅಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಬಹುಪಾಲು ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರಗಳು ದೊರೆತವು. ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮಂಡಿಸಲು ಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತು. ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಯಾರೂ ಕತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಒಂದು ಹೊಸ ದಿಕ್ಕು ಸಿಕ್ಕಿದ ಅನುಭವವಾಯಿತು.
ಬರಗಾಲ, ಉದ್ಯೋಗ, ಬಡತನ ನಿರ್ಮೂಲನೆಯಂತಹ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಹಾಗೂ ಜೀವನ್ಮರಣದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಂಘದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಂದೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಈ ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚ ನನಗೆ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮಾನವೀಯತೆಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಸಿಕ್ಕಿದರು. ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಆಸ್ತಿಕರು ಭೇಟಿಯಾದರು. ನಾಸ್ತಿಕರೂ ಸಿಕ್ಕಿದರು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿನ ಯಾವೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ಯಾರನ್ನೂ ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಕಪ್ಪೆಯು ತಾನು ವಾಸಿಸುವ ಬಾವಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದಾಗ, ಆ ಬಾವಿಯ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಅದಕ್ಕೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಆರೆಸ್ಸೆಸ್ ಮತ್ತು ಸಂಘದ ಶಾಖೆಗಿಂತಲೂ ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಿದೆ. ಬದುಕಿನ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗದ ಅನೇಕ ಜೀವಂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕಣ್ಣೆದುರಿಗಿರುವಾಗ ನಾವು ಧರ್ಮದ ಕಟ್ಟರ್ ತನವನ್ನು ಏಕೆ ಪಾಲಿಸಬೇಕು? ಇನ್ನೊಂದು ಧರ್ಮವನ್ನು ಏಕೆ ದ್ವೇಷಿಸಬೇಕು? ಎಂಬಂತಹ ಅನೇಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನಗಾಗ ಮೂಡಿದವು. ಸಾಂಗಡ್ ಸಮ್ಮೇಳನ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸಂಘದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಸಂಘಕ್ಕೆ ಕೊನೆಯ ‘ರಾಮ್ ರಾಮ್’ (ಗುಡ್ ಬೈ) ಹೇಳಿದೆ.
ನಂತರ ಸಂದೀಪ್ ಬರ್ವೆ ಅವರು ಡಾ. ಕುಮಾರ್ ಸಪ್ತರ್ಷಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಡಾ. ಸಪ್ತರ್ಷಿಯವರು ಅತ್ಯಂತ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಹಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ನನಗೆ ಆಘಾತವಾಗಿತ್ತು. ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು – “ಈ ಮನುಷ್ಯ ಸ್ವತಃ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಿದ್ದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಏಕೆ ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?” ಎಂದು. ಆದರೆ ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣ’ ಮತ್ತು ‘ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶಾಹಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ’ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ) ಇವೆರಡರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಅವರು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟಾಗ ನನಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಬಂದಿತು.
ಮೊದಮೊದಲು ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ನನ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅವರೊಂದು ಗುದ್ದು ಕೊಡಬಹುದೇನೋ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಸಂಘದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಹಾಗೆ ಏಟು ತಿನ್ನುವ ಅಭ್ಯಾಸ ನನಗಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಏಟುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಆನಂದವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಡಾ. ಸಪ್ತರ್ಷಿಯವರು ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಮಿತ್ರರಾದರು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ-ಗುರುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಡಾ. ಸಪ್ತರ್ಷಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರು. “ಸುದರ್ಶನ್, ನೀನು ಇಡೀ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಸುತ್ತಿರುವ ಬಾ, ನಿನಗೆ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರುವ ವೈವಿಧ್ಯತೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳಿರಬೇಕು, ಅವು ನಿನ್ನಲ್ಲಿವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ನನ್ನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರು.
ಕಳೆದ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನಾನು ‘ಯುವಕ್ ಕ್ರಾಂತಿ ದಳ’ ಸಂಘಟನೆಯ ಪದಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಪುಣೆ ನಗರದ ಸಹ-ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿ (ಸಹ-ಸಚಿವರಾಗಿ) ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಸಂದೀಪ್ ಬರ್ವೆ ಅವರಿಂದಾಗಿ ನಾನು ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಮನುಷ್ಯನಾದೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬದುಕು ಸಮೃದ್ಧವಾಯಿತು. ಬದುಕಲು ಒಂದು ಸರಿಯಾದ ದಿಕ್ಕು ಸಿಕ್ಕಿತು. ನಾನು ಸಂಘದಿಂದ ಹೊರಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಇಂದು ನನಗೆ ಅಪಾರ ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಕಟುವಾದ ಹಿಂದುತ್ವವಾದಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಜೀವನವಿಡೀ ಇತರ ಧರ್ಮದವರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾನು ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಾದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ನೋಡಿ: ಗ್ರಾಮದ ನೀರು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೊತ್ತವರ ಬದುಕೇ ಅಸ್ಥಿರ; ನೀರಗಂಟಿಗಳ ಸಂಕಷ್ಟ Janashakthi Media
