ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೇಶದ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ 18 ದಿನಗಳಿಂದ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ವೈದ್ಯರು ಜೀವಕ್ಕೆ ಅಪಾಯವಿದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ದೇಶದ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದ ಕಿವಿಗಳು ಮೌನವಾಗಿವೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಸೋನಂ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಅವರ ಜೀವದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಭಾರತದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಆಡಳಿತದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನೈತಿಕತೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ನಾಗರಿಕನೊಂದಿಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಲೂ ಸಿದ್ಧವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವೈಫಲ್ಯವಲ್ಲ; ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈಫಲ್ಯ. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಂತಃಕರಣದ ವೈಫಲ್ಯ.
– ಗುರುರಾಜ ದೇಸಾಯಿ
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಒಂದು ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಆಹಾರ ತ್ಯಜಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ನೈತಿಕ ಆಯುಧ. ಅನ್ಯಾಯದ ಎದುರು ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನೇ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಭಾಷೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಹೋರಾಟ.
ಇಂದು ದೆಹಲಿಯ ಜಂತರ್ಮಂತರ್ನಲ್ಲಿ ಸೋನಂ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಅದೇ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಮೂಡುವ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯದ ಕುರಿತಲ್ಲ. ಭಾರತದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆರೋಗ್ಯದ ಕುರಿತಾಗಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ನೀಟ್, ಯುಜಿಸಿ-ನೆಟ್ ಅಕ್ರಮ ಖಂಡನೆ: ಎನ್ಟಿಎ ರದ್ದು, ಧರ್ಮೇಂದ್ರ ಪ್ರಧಾನ್ ರಾಜೀನಾಮೆಗೆ ಎಸ್ಎಫ್ಐ ಆಗ್ರಹ
ಜೂನ್ 28ರಂದು ಆರಂಭವಾದ ಅವರ ಅನಿರ್ದಿಷ್ಟಾವಧಿ ಉಪವಾಸ ಈಗ ಅಪಾಯದ ಹಂತ ತಲುಪಿದೆ. ವೈದ್ಯರು ದೇಹದ ಶಕ್ತಿ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಸಂವಾದ ಆರಂಭವಾಗಿಲ್ಲ. ದೇಶದ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ, ಸಂಸತ್ತಿನಿಂದ ಕೆಲವೇ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ನಾಗರಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಜೀವ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರದ ದಂಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನವೇ ಆವರಿಸಿದೆ.
ಇದು ಕೇವಲ ಆಡಳಿತದ ಮೌನವಲ್ಲ; ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೌನವೂ ಹೌದು.
ಸೋನಂ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಅವು ಯಾವುದೇ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವುಗಳಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆಗಳು, ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮಗಳು, ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವವನ್ನು ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶದ ಯಾವುದೇ ಪೋಷಕರನ್ನು ಕೇಳಿ, ಈ ಬೇಡಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಅನಗತ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳಬಲ್ಲರು?
ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದ ಅನೇಕ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆಗಳಿಂದ ಕಳಂಕಿತವಾಗಿವೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಓದಿದ ಶ್ರಮ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಕೆಲವರು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳೂ ದೇಶವನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿವೆ. ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಕೃತ್ಯವಲ್ಲ; ಅದು ಬಡ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬಗಳ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕದಿಯುವ ಅಪರಾಧ.
ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವಾಲಯ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತು
ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವಾಲಯವೇ ಅತ್ಯಂತ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತು. ಕೇಂದ್ರ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವ ಧರ್ಮೇಂದ್ರ ಪ್ರಧಾನ ಅವರು ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಸೋನಂ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅವರ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಪರೀಕ್ಷಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಾಗೂ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಘೋಷಿಸಬೇಕಿತ್ತು. ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸುಧಾರಣೆಗಳ ಕುರಿತು ಸಮಯಬದ್ಧ ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕಿತ್ತು.
ಸರ್ಕಾರ ಎಲ್ಲ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಕರ್ತವ್ಯದಿಂದ ಸರ್ಕಾರ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ.
ಧರ್ಮೇಂದ್ರ ಪ್ರಧಾನ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ದೇಶದ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜೀನಾಮೆಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಪರೀಕ್ಷಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಅವರು ನೈತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಹೊತ್ತು ಸ್ಥಾನ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು ಎಂದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಹಾಗೂ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ಆಗ್ರಹಿಸಿವೆ. ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆ ಪ್ರಕರಣಗಳ ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಮುಖಂಡರು ಅಥವಾ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳು ಮಾಧ್ಯಮ ವರದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತನಿಖೆಯ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗಿವೆ. ಈ ಆರೋಪಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಪು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಮತ್ತು ತನಿಖಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳದ್ದೇ. ಆದರೆ ಮರುಮರು ಇಂತಹ ಆರೋಪಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎತ್ತುತ್ತದೆ.
ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದ ಕರ್ತವ್ಯ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ; ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಾರದರ್ಶಕ ತನಿಖೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮರುಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು.
ಈ ಹೋರಾಟ ನಮಗೆ ಭಾರತದ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಗಾಂಧೀಜಿ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಜನರ ಅಂತಃಕರಣವನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸುವ ನೈತಿಕ ಸಾಧನವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿದರು. ರೈತರ ದೀರ್ಘ ಹೋರಾಟ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಮೂರು ಕೃಷಿ ಕಾಯ್ದೆಗಳನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.
ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಇತಿಹಾಸವೂ ಇದೆ. ಪರಿಸರ ನಾಶ ಹಾಗೂ ಗಂಗಾ ನದಿಯ ಮಾಲಿನ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದ 86 ವರ್ಷದ ಹಿರಿಯ ಪರಿಸರ ವಿಜ್ಞಾನಿ ಜಿ.ಡಿ. ಅಗರ್ವಾಲ್, ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಅಸಡ್ಡೆಯಿಂದ 2018ರಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹದ 111ನೇ ದಿನ ತೀರಿಕೊಂಡ ದಾರುಣ ಘಟನೆಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಇರೋಮ್ ಶರ್ಮಿಳಾ ಅವರನ್ನು ಈಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮಣಿಪುರ ಹಾಗೂ ಅಸ್ಸಾಂ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಸೇನೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ನಡೆಸಿದ ಅನಾಚಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆ, ಉಪವಾಸ, ಬೆತ್ತಲೆ ಹೋರಾಟ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಆದರೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಎರಡು ಇತಿಹಾಸಗಳು ಒಂದೇ ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಉಪವಾಸ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಉಪವಾಸಕ್ಕೆ ಕುಳಿತವರ ಸಂಕಲ್ಪವಲ್ಲ; ಸಮಾಜದ ಅಂತಃಕರಣ.
ಇದು ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರದ ವೈಫಲ್ಯವಲ್ಲ. ಸಮಾಜದ ವೈಫಲ್ಯವೂ ಹೌದು.
ಇಂದು ನಾವು ಸೋನಂ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳಬಹುದು. ಅವರ ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅವರ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಜನಾಂದೋಲನ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಈ ಉಪವಾಸವೂ ಇತಿಹಾಸದ ಮತ್ತೊಂದು ನೋವಿನ ಅಧ್ಯಾಯವಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಜನರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ಹಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಸರ್ಕಾರ ಉತ್ತರಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಸಂವಾದದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ.
ಸರ್ಕಾರಗಳು ಟೀಕೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಮೌನದಿಂದ ಸಮಯ ಕಳೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸ ಒಮ್ಮೆ ಕುಸಿದರೆ, ಅದನ್ನು ಮರುನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟ.
ಸೋನಂ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ. ಉಪವಾಸಕ್ಕೆ ಕುಳಿತವರನ್ನು, ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದವರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಹೇಗೆ ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ದೇಶದ ಜನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ಮೂರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಈಗ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಇವೆ.
ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ದೇಶದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ನೈತಿಕ ಕೂಗನ್ನು ಕೇಳುತ್ತದೆಯೇ?
ಎರಡನೇ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವ ಧರ್ಮೇಂದ್ರ ಪ್ರಧಾನರು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಿಂತ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಉತ್ತರ ನೀಡಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದಾರೆಯೇ?
ಮೂರನೇ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆ ಸೋರಿಕೆಯಿಂದ ನೊಂದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟವೆಂದು ನಾವು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆಯೇ?
ಈ ಮೂರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗದಿದ್ದರೆ, ಸೋನಂ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಅವರ ಉಪವಾಸ ಮುಗಿದರೂ ಈ ದೇಶದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿರುವುದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿರುವುದು ಭಾರತದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಂತಃಕರಣ. ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೋನಂ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಅವರ ಉಪವಾಸ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಹೋರಾಟಗಾರನ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಲ್ಲ; ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ದೇಶದ ಯುವಜನರ ಆತಂಕದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದೆ. ಆ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದಲ್ಲ; ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದಂತೆಯೇ.
ಸರ್ಕಾರಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಸಚಿವರು ಬದಲಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ತಲೆಮಾರಿನ ಕನಸುಗಳು ಒಮ್ಮೆ ಒಡೆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಮರುಕಟ್ಟುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸೋನಂ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಅವರ ಉಪವಾಸವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಾಗಿ ನೋಡಬಾರದು. ಅದು ದೇಶದ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು, ಆಡಳಿತದ ಸಂವೇದನಾಶೀಲತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಂತಃಕರಣವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೊನೆಯ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಬೇಕು. ಆ ಗಂಟೆಯ ಸದ್ದನ್ನೂ ನಾವು ಕೇಳದಿದ್ದರೆ, ಇತಿಹಾಸ ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಇದನ್ನೂ ನೋಡಿ: “19ನೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಸೋನಮ್ ವಾಂಗ್ಚುಕ್ ಉಪವಾಸ – ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ | ಗುರುರಾಜ ದೇಸಾಯಿ
