ಬಂಗಾಳ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ

ಸಮಾಜಗಳು ಕೇವಲ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನದ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಈ ಪ್ರಮಾಣದ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಿಜೆಪಿಯ ವಿಜಯವನ್ನು ಧ್ರುವೀಕರಣ ಅಥವಾ ಆಡಳಿತ ವಿರೋಧಿ ಅಲೆಗೆ ಇಳಿಸುವುದು ಸಹ ಅಷ್ಟೇನೂ ಅಸಮರ್ಪಕವಲ್ಲ. ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಪರಿವರ್ತನೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ: ಸಿದ್ಧಾಂತ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ತಳಹದಿಯ ಮೇಲೂ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ರಾಜಕೀಯದ ಉದಯ

0.ಕನ್ವಲ್ ಸಿಂಗ್, ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕರು
(ದಿ ವೈರ್‌ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಲೇಖನದ ಅನುವಾದ)

ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಜಿ.ಎಸ್.‌ ಮಣಿ

ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳದ ಚುನಾವಣಾ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುತ್ತಾ ಕೆಲವರು ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯ ವಿಶೇಷ ತೀವ್ರ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ (SIR) ಮತ್ತು ಮತ ಅಳಿಸುವಿಕೆಯ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು 2026 ರ ಬಂಗಾಳ ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮಮತಾ ಬ್ಯಾನರ್ಜಿ ವಿರುದ್ಧದ ಆಡಳಿತ ವಿರೋಧಿ ಅಲೆಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನೋಡಿದರು. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುಸಿತ ಮತ್ತು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯದ ನಿಗ್ರಹದ ಬಗ್ಗೆ ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಕೋಮು ಧ್ರುವೀಕರಣ, ಹಿಂದೂ ಮತಗಳ ಕ್ರೋಢೀಕರಣ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಿಂದ ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರ ಬರುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ (BJP) ಅಸಾಧಾರಣ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಯಂತ್ರೋಪಕರಣದ ಸುತ್ತ ವಾದಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಈ ತಕ್ಷಣದ ವಿವರಣೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಚುನಾವಣೆಯು ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಕ್ರಮದತ್ತ ಭಾರತದ ಕ್ರಮೇಣ ಚಲನೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೆಲವರು ನಂಬಿದ್ದರು.

ಆದರೂ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಈ ಯಾವುದೇ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಏನಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಚುನಾವಣೆಯ ತೀರ್ಪು ಕೇವಲ ಬಂಗಾಳಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಲ್ಲ, ಇದು ಆಧುನಿಕ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಅಧಿಕಾರದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ.

ಬಂಗಾಳದ ರಾಜಕೀಯ ಅಸಾಧಾರಣತೆಯ ಅಂತ್ಯ

ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ಬಂಗಾಳವನ್ನು ಬಿಜೆಪಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಸ್ತರಣೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಅಂತಿಮ ಗಡಿಯಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ರಾಜ್ಯವು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಸಾಧಾರಣತೆ, ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಪ್ರತಿರೋಧದ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸ್ವ-ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಚುನಾವಣೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಮಾಜಗಳು ತಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಿಥ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ರೂರವಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಒಂದು ದಶಕದ ಹಿಂದೆ, ಪೂರ್ವ ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ಬಿಜೆಪಿಯ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಭೌಗೋಳಿಕತೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯು ಅಸಂಭವವೆಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಬಂಗಾಳವು ಭಾರತದ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ವಿರೋಧಿ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಇದನ್ನು ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ರಾಜಕೀಯ ರೂಪಗಳಿಂದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಚುನಾವಣೆಯ ಮಹತ್ವವು ಬಿಜೆಪಿಯ ವಿಸ್ತರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಭಾರತದ ಯಾವುದೇ ಪ್ರದೇಶವು ದೊಡ್ಡ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರವಾಹಗಳಿಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿರೋಧಕವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಊಹೆಯ ಕುಸಿತದಲ್ಲೂ ಇದೆ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಕ್ರಮ ವಲಸೆ ಮತ್ತು ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಆತಂಕದಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಆಧಾರಿತ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಿಂದ ಒಳನುಸುಳುವಿಕೆಯ ಸುತ್ತಲಿನ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯವು ಕೇವಲ ಚುನಾವಣಾ ಸಂದೇಶಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕತೆಯ ರಕ್ಷಣೆಯ ನಿರೂಪಣೆಯಾಗಿ ವಿಕಸನಗೊಂಡಿತು. ಬಂಗಾಳದ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ಚುನಾವಣೆ ಕೇವಲ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿತವಾಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮಾನಸಿಕ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು.

ತೀರ್ಪಿನ ಕೆಳಗಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ: ಬಂಗಾಳವನ್ನು ಎಸ್‌ಐಆರ್ ಒಂದೇ ವಿವರಿಸಲು ಏಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ?

ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, SIR ವ್ಯಾಯಾಮದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 91 ಲಕ್ಷ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗಿದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ 27 ಲಕ್ಷ ಹೆಸರುಗಳು ಪರಿಗಣನೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ, ಈ ಅಳಿಸುವಿಕೆಗಳು ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಬಿಜೆಪಿ ಪರವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿವೆ ಎಂದು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ವಾದಿಸಿದವು. ಆದರೆ, ಚುನಾವಣಾ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಟ್ಟದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯು ಈ ವಾದವನ್ನು ಸಂಕೀರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಬಿಜೆಪಿ ಗೆದ್ದ 207 ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ, ಪಕ್ಷದ ಗೆಲುವಿನ ಅಂತರವು ಕೇವಲ 26 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಎಸೈಆರ್‌ ನಡಿ ಅಳಿಸಲಾದ ಹೆಸರುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಮತದಾರರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಲಾದ ಒಟ್ಟು 49 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಅಖಿಲ ಭಾರತ ತೃಣಮೂಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ (ಟಿಎಂಸಿ) 21 ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಉದಾರವಾದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ಬಿಜೆಪಿ ಬಹುಮತದ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಕಥೆ ಅಂಕಗಣಿತದೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡುವ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಅಳಿಸಲಾದ ಮತಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಬಿಜೆಪಿ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ರಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಊಹಿಸಿದರೂ ಸಹ, ಕನಿಷ್ಠ 49 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಸಕಾಂಗ ಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರು (ಶಾಸಕರು) ಇನ್ನೂ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿರಬಹುದಾದ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದ್ದೆ ಇದೆ. ಇದರರ್ಥ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಮತದಾರರು ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿ ದೋಷ, ದೋಷಪೂರಿತ ಪರಿಶೀಲನೆ ಅಥವಾ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ವೈಫಲ್ಯದ ಮೂಲಕ ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಈ ಅಳಿಸಲಾದ ಹಲವಾರು ಮತದಾರರು ನಂತರ ನಿಜವಾದವರು ಎಂದು ಕಂಡುಬಂದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಭಾರತೀಯ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ (ECI) ತಪ್ಪನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಈ ನಾಗರಿಕರು ತಮ್ಮನ್ನು ಈಗ ಆಳುವ ನಾಯಕರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆಯೇ? ಆದ್ದರಿಂದ, ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಈ 49 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತತೆಯು ನೈತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಹವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಸಂದರ್ಭವು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಚುನಾವಣೆಗೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಪರಿಷ್ಕರಣೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವುದರಿಂದ, ಅನೇಕ ಅಳಿಸಲಾದ ಮತದಾರರು ನ್ಯಾಯಮಂಡಳಿಗಳು ಅಥವಾ ಚುನಾವಣಾ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮುಂದೆ ತಮ್ಮ ಹೊರಗಿಡುವಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಸೀಮಿತ ಸಮಯ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಬಹುತೇಕರು ಕಡಿಮೆ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಮೋತಾಬ್ ಶೇಖ್ ಪ್ರಕರಣವು ಈ ದುರ್ಬಲತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. SIR ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ನಂತರ, ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಅಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಶೇಖ್ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ಗೆ ಮೊರೆಹೋದರು. ಅದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಾಮನಿರ್ದೇಶನವನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವ ಗಡುವಿಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಮೊದಲು ಅವರ ಪರವಾಗಿ ತೀರ್ಪು ನೀಡಿತು. ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ಹಿಂದಿನವರೆಗೂ, ಶೇಖ್ ತನ್ನ ಮತದಾರನಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪುನಃಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂದು, ಅವರು ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ಚುನಾಯಿತರಾದ ಇಬ್ಬರು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ : ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ | ಗೋ ರಕ್ಷಣೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಬೀಗ! ಹಾಲು, ಚರ್ಮೋದ್ಯಮಕ್ಕೂ ಸಂಕಷ್ಟ

ಅಧಿಕಾರದ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ವೈಫಲ್ಯ

ಸಮಾಜಗಳು ಕೇವಲ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನದ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಈ ಪ್ರಮಾಣದ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಿಜೆಪಿಯ ವಿಜಯವನ್ನು ಧ್ರುವೀಕರಣ ಅಥವಾ ಆಡಳಿತ ವಿರೋಧಿ ಅಲೆಗೆ ಇಳಿಸುವುದು ಸಹ ಅಷ್ಟೇನೂ ಅಸಮರ್ಪಕವಲ್ಲ. ಬಂಗಾಳದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಪರಿವರ್ತನೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ: ಸಿದ್ಧಾಂತ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ತಳಹದಿಯ ಮೇಲೂ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ರಾಜಕೀಯದ ಉದಯ.

ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಅವರ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸಂಸದೀಯ ರಾಜಕಾರಣಿ ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಬಹುಶಃ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಅನೇಕ ಮತದಾರರಿಗೆ, ಅವರು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ, ಶಿಸ್ತಿನ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಮಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಕ್ರಮ ಹೇರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವ ನಾಗರಿಕ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಪಕ್ಷಗಳು ಅವರನ್ನು ಸಂಸದೀಯ ಟೀಕೆ, ನೀತಿ ವೈಫಲ್ಯಗಳು, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಆರೋಪಗಳು ಅಥವಾ ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಮೂಲಕ ಸೋಲಿಸಬಹುದಾದ ನಾಯಕ ಎಂದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದವು. ಆದರೆ, ಅವರ ಬೆಂಬಲಿಗರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ವರ್ಗಗಳು ಕಾರ್ಯವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿವೆ. ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆಧುನಿಕ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಗಳು ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಿಗಿಂತ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಕಳೆದ ಮೂರು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ, ನವ ಉದಾರವಾದಿ ಆರ್ಥಿಕ ರಚನೆಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿವೆ. ಉದ್ಯೋಗ ಅನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿದೆ, ಸಮುದಾಯಗಳು ಛಿದ್ರವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ದೂರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಸಮಾಜಗಳಲ್ಲಿ, ರಾಜಕೀಯವು ನೀತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಆರೋಪಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಏಕೆ?

ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಲಾದ ಕಾರಣವು, ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ನಾಯಕರಿಗೆ ಹಾನಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆರೋಪಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಬಹುದು. ಹೊಸದಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಬಂಗಾಳದ 65% ಶಾಸಕರು ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪಕ್ಷವಾರು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯು ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ 207 ವಿಜೇತ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ 152 (74%) ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಟಿಎಂಸಿಯ 80  ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ 34 ಜನ (43%) ಇಂತಹ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಆದರೂ, ಬಿಜೆಪಿ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿತು. ಮತದಾರರು ಇದನ್ನು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಇದರ ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಶುದ್ಧತೆಯ ಉದಾರವಾದಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಿಂತ ಮತದಾರರು ಗ್ರಹಿತ ಶಕ್ತಿ, ಧ್ರುವೀಕರಣ, ಗುರುತು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಇದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದಾಗ, ಚುನಾವಣೆಯು ಆಡಳಿತ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆ ವರದಿಗಳ ಮೇಲೆ  ಕಡಿಮೆ ಅವಲಂಬಿಸಿ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಯಾರು ಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದರ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ವಾಲುತ್ತದೆ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಸೀಟು ಹಂಚಿಕೆ ಒಪ್ಪಂದಗಳ ಸವಾಲಿಗಿಂತ ಆಳವಾಗಿ ಸಾಗಲು ಇದು ನಿಖರವಾಗಿ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಇಂದೂ ಸಹ, ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಕೆಲವು ವಿಭಾಗಗಳು ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಎಣಿಕೆಯ ಅಕ್ರಮಗಳು, ಅಸಮಾನ ಆಟದ ಮೈದಾನಗಳು, ಮತದಾರರ ಹೊರಗಿಡುವಿಕೆ, ಪಕ್ಷಪಾತ ಮತ್ತು ಪಾವತಿಸಿದ ಮಾಧ್ಯಮ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಅಥವಾ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನದ ಅಸಂಗತತೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸೋಲುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಈ ಕೆಲವು ಕಳವಳಗಳು ಸುಸಂಬದ್ಧವಾಗಿವೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇವು ಹೆಚ್ಚಿನ ತನಿಖೆಗೆ ಅರ್ಹವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ, ಚುನಾವಣೆಗಳು ಅನ್ಯಾಯವೆಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಮೂಲಕ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ರಾಜಕೀಯವು ಬದುಕುಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂಗಾಳ ಚುನಾವಣೆಯ ಸೂಚನೆಯೇನು?

ಕೇರಳವು ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಆಡಳಿತದ ವಿರುದ್ಧ ಆಯಾಸವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿತು ಮತ್ತು ಎಡಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಿತು. ಅಸ್ಸಾಂ ಕೂಡ ಸ್ಥಿರವಾದ ಬಹುಮತದ ಪ್ರಾಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದೆ. ಬಹುಶಃ, ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ತಪ್ಪು ಎಂದರೆ ಚುನಾವಣಾ ಹಿನ್ನಡೆಗಳು ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಊಹಿಸುವುದು. ಅವು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾಗರಿಕರು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಟೀಕಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ವಿಘಟನೆಗಿಂತ ಅದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಇಷ್ಟಪಡಬಹುದು. ಆದರೂ, ಇತಿಹಾಸವು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆದೇಶಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಮತದಾರರು ರಾಜಕೀಯ ದುರಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿತಗೊಂಡ ನಾಯಕತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ʼಇಂಡಿಯಾ ಗುಂಪಿʼಗೆ, ಸವಾಲು ಎಂದರೆ ವಿಘಟಿತ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಅಸಹನೆಯಿಂದ ನೋಡುವ ನಾಗರಿಕರಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಪುನರ್ನಿರ್ಮಿಸುವುದು. ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಭವಿಷ್ಯವು ಪಕ್ಷಗಳು ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ  ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಮಾನಸಿಕ, ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ನೈತಿಕ ಉಳಿವಿನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿದೆ.

SIR ವಿವಾದವು ಆಳವಾದ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಆತಂಕವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತು: ಭಾರತ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ವಯಸ್ಕ ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಬಹುಶಃ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಲಕ್ಷಾಂತರ ನಾಗರಿಕರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಚುನಾವಣಾ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತತೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಚುನಾವಣೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ನಾಯಕನ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಸಮಾಜವು ಸಂರಕ್ಷಿಸಲು ಬಯಸುವ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾಗರಿಕರು ತಮ್ಮ ಮತಗಳನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುವಾಗ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರವು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ, ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಸತ್ತಿನ ಪರಿಶೀಲನೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂದು ಅವರು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.