ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಹಿಂಸೆಯ ಕುರಿತು ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಪಿಣರಾಯಿ ವಿಜಯನ್ ಅವರ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಭಾಷಣ
ಪಿಣರಾಯಿ ವಿಜಯನ್ 1970 ರಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೂತುಪರಂಬು ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಮೂಲಕ ಕೇರಳ ವಿಧಾನಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇರಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಆ ಅವಧಿ 1977 ರವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 28, 1975 ರ ನಂತರ, ಅವರ ಹೆಸರು ವಿಧಾನಸಭೆಯ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಇತರರ ಭಾಷಣಗಳ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಘೋಷಣೆಯಾದ ನಂತರ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೊದಲ ಹತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಶಾಸಕರಲ್ಲಿ ಅವರು ಒಬ್ಬರು. ಆದರೆ ಇತರರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಪಿಣರಾಯಿ ವಿಜಯನ್ ಅವರನ್ನು ಜೈಲಿಗೆ ಹಾಕುವ ಮೊದಲು ಕ್ರೂರ ಕಸ್ಟಡಿ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಯಿತು, ಆ ಕಾಲದ ಭಾರೀ ಸೆನ್ಸಾರ್ಶಿಪ್ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂಅದುಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕ ಇಎಂಎಸ್ ನಂಬೂದಿರಿಪಾಡ್ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಪದೇ ಪದೇ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಬುಚ್ಚಿಹಾಕಲಾಯಿತು. ವಿಧಾನಸಭೆ ವಿಸರ್ಜನೆಯಾಗುವವರೆಗೂ ಪಿಣರಾಯಿ ಜೈಲಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದರು.ಅವರು ಕೂತುಪರಂಬುದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ ವಿಧಾನಸಭೆಗೆ ಮರು ಆಯ್ಕೆಯಾದರು. ಆಳರಸ
ಮಾರ್ಚ್ 30, 1977 ರಂದು, ಆ ವಿಧಾನಸಭೆ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ, ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಸ್ಟಡಿ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆಯ ಭಯಾನಕತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಆಘಾತಕಾರಿ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದರು. ಆಳರಸ
ಸದನವು ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಗೊಂಡು ಮೌನವಾಗಿ ಆಲಿಸಿತು. ಅವರ ಭಾಷಣದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಠ್ಯ ಹೀಗಿದೆ:
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 28, 1975 ರ ನಂತರ ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಈ ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ಸದನದ ಮುಂದೆ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆ ದಿನಾಂಕದಿಂದ ಈ ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹಲವು ಬಾರಿ ಬಂದಿರಬಹುದು. ನಿನ್ನೆ ಕೂಡ, ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ವಿವಿಧ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದರು. ಆಳರಸ
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಇಬ್ಬರು ದಲಿತರಿಗೆ ಚರಂಡಿ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ಕೊಟ್ಟ ಜನರು
ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 28, 1975 ರ ರಾತ್ರಿ ನನ್ನನ್ನು ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಅನೇಕ ಸಿಪಿಐ(ಎಂ) ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ ‘ಮಿಸಾ’ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಲಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮನೆ ತಲಶ್ಶೇರಿ ಪೊಲೀಸ್ ವೃತ್ತದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಡೊಂ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ನನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲು ಬಂದ ಅಧಿಕಾರಿ ಕೂತುಪರಂಬು ಸರ್ಕಲ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಬಲರಾಮನ್. ಅವರು ನನ್ನ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದರು. ನಾನು ತೆರೆದೆ. ಆಳರಸ
“ಏನು ವಿಷಯ?” ನಾನು ಕೇಳಿದೆ.
“ನಾವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಂಧಿಸಲು ಇಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ.”
“ಯಾವ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ?”
“ನಮಗೆ ವಿಶೇಷ ಸೂಚನೆಗಳಿವೆ.”
“ಯಾರಿಂದ?”
“ಪೊಲೀಸ್ ವರಿಷ್ಠಾಧಿಕಾರಿಯಿಂದ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಂಧಿಸಲು ನಮಗೆ ಆದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.”
ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕೂತುಪರಂಬ ಸಬ್-ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಪೊಲೀಸ್ ತಂಡವಿತ್ತು. ನಾನು ಆಗಷ್ಟೇ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ನಾನು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಹೋದೆ. ನಾವು ಠಾಣೆ ತಲುಪುವವರೆಗೂ ಅವರು ಸೌಜನ್ಯದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದರು. ಠಾಣೆಗೆಬಂದ ನಂತರ, ಅವರು ನನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ನನ್ನ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿ ಇದೆ ಎಂದು ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅವರು ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ಕೇಳಿದರು; ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೊಟ್ಟೆ. ನಂತರ ಅವರು, “ಅವನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ” ಎಂದರು. ಆಳರಸ
ನಾನುಕೇಳಿದೆ, “ಅದು ಅಗತ್ಯವೇ?”
“ಹೌದು, ಅದು ನಮ್ಮ ನಿಯಮ.”
ನನ್ನನ್ನು ಲಾಕ್-ಅಪ್ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಾಗ, ಒಬ್ಬ ಪೊಲೀಸ್, “ನಿನ್ನ ಅಂಗಿಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡು” ಎಂದನು. ಆಳರಸ
“ಏಕೆ? ನೀವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಪರಾಧಿಗಳನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ?”
ಅವರು, “ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿ.”ಎಂದರು.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿದೆ, “ನಾವೆಲ್ಲರೂ ರಾಜಕೀಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಲ್ಲವೇ? ನಾನು ನನ್ನ ಅಂಗಿಯನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕೇ?” ಆಳರಸ
ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು- “ಅದನ್ನು ತೆಗೆಯುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಅಂಗಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡು ಲಾಕ್-ಅಪ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ.”
ನಾನು ಲಾಕ್-ಅಪ್ಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವರು ನನಗೆ ಚಾಪೆ ಕೊಟ್ಟರು. ನಾನು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಕುಳಿತೆ.
ಎರಡು ನಿಮಿಷಗಳು ಕಳೆದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸೆಲ್ ಅನ್ನು ಲಾಕ್ ಮಾಡಿದರು, ಹೊರಗೆ ಲೈಟ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದರು. ಲಾಕ್-ಅಪ್ ಒಳಗೆ ಬೆಳಕು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಮಂದವಾಗಿಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇಬ್ಬರು ಯುವಕರು ಸೆಲ್ ಅನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಅವರು ಆ ಠಾಣೆಯವರಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು, ಅವರನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಕರೆತರಲಾಗಿತ್ತು.
ನಾನು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಅವರು ಒಳಗೆ ಬಂದರು. ನಾನು ಎದ್ದು ನಿಂತೆ. ಆಳರಸ
ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ “ನಿನ್ನ ಹೆಸರೇನು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ.
“ವಿಜಯನ್” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದೆ.
“ಯಾವ ವಿಜಯನ್?”
“ಪಿಣರಾಯಿ ವಿಜಯನ್.”
ಅವರು “ಓಹ್… ಪಿಣರಾಯಿ ವಿಜಯನ್” ಎಂದು ಪುನರಾವರ್ತಿಸಿದರು ಮತ್ತು ನಂತರ ಏಟುಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಆಳರಸ
ಮೊದಲ ಸುತ್ತು ಆ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಆಗಿತ್ತು. ಬಹುಶಃ ಇಬ್ಬರು ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು, ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ, ಸರ್ಕಲ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಸೇರಿದಂತೆ ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪು ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಈಗ ಐದು ಜನ ಇದ್ದರು. ಅದು ಯಾವ ರೀತಿಯ ಏಟು ಎಂದು ನಾನು ವಿವರಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಕೇರಳವನ್ನು ತಿಳಿದಿರುವ ಯಾರಾದರೂ ಅದನ್ನು ಊಹಿಸಬಹುದು.
ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಡೆದರು. ನಾನು ಬಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದೆ, ಪದೇ ಪದೇ. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆದಾಗ, ಅವರು “ನೀವು ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಿ, ನೀವು ಮಂತ್ರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಿ, ಅಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಆಳರಸ
ನಾನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಬಿದ್ದೆ, ಮತ್ತೆ ನಿಲ್ಲಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ, ನನಗೆ ಎದ್ದೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಬಲಹಾಕಿ ಒದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಐದು ಮಂದಿ ಸುಮಾರು 15 ರಿಂದ 20 ನಿಮಿಷಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನನ್ನು ದಣಿವ ತನಕ ಹೊಡೆದರು. ನಂತರ ಅವರು ಹೊರಟುಹೋದರು. ಆಳರಸ
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತನಕ ನಾನು ಅಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಶರ್ಟ್ ಹರಿದಿತ್ತು, ನನ್ನ ವೆಸ್ಟ್ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು, ನನ್ನ ಧೋತಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಒಳ ಉಡುಪು ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಆ ಲಾಕ್-ಅಪ್ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದದ್ದು ಅಷ್ಟೇ. ಆಳರಸ
ಮರುದಿನ, ಕೂತುಪರಂಬದಿಂದ ಹೊಸ ಪೊಲೀಸ್ ತಂಡ ಬಂದಿತು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಅವರು ವಿಷಾದ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು.
ಅವರು ಮೃದುವಾಗಿ, “ನಿಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಹಾ ಬೇಕಾ?” ಕೇಳಿದರು. ಆಳರಸ
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 10 ಗಂಟೆಗೆ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಕಣ್ಣೂರಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪಿದಾಗ, ನನಗೆ ನಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಪೊಲೀಸ್ ಜೀಪಿನಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೂರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಸಬ್-ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಪುಲಿಕ್ಕೋಡನ್ ನಾರಾಯಣನ್ ನಿಂತಿದ್ದರು. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೇ ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಳರಸ
ಅವರು ಹೇಳಿದರು, “ವಿಜಯನ್, ನಿಮ್ಮ ಮುಖ ಬದಲಾಗಿದೆ.”
ಇದು ಮತ್ತೊಂದು ಸುತ್ತಿನ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆಯ ಆರಂಭವಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಎರಡನೇ ಸುತ್ತು ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ, ನನ್ನನ್ನು ಕಣ್ಣೂರು ಕೇಂದ್ರ ಜೈಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಉಪ ಜೈಲರ್ ಮೇಲಿತ್ತು.
ನಾನು ಹೇಳಿದೆ, “ನನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ನೀವು ನೋಡಬಹುದು. ದಯವಿಟ್ಟು ಅವುಗಳನ್ನು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿ.”
ಅವರು ಉತ್ತರಿಸಿದರು- “ತೆರೆದ ಗಾಯಗಳು ಅಥವಾ ರಕ್ತಸ್ರಾವವಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾವು ದಾಖಲೆ ಮಾಡಬಹುದು.”
ನಾನು ನನ್ನ ಶರ್ಟ್ ತೆಗೆದು ತೋರಿಸಿದೆ. ಯಾರಾದರೂ ಮೂಗೇಟುಗಳನ್ನು ನೋಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೂ, ಅವರು ಹೇಳಿದರು- “ಗಾಯಗಳಿಲ್ಲ. ದಾಖಲಿಸಲು ಏನೂ ಇಲ್ಲ.”
ಇದು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಎಂದು ನನಗೆತಿ:ಇಯಿತು. ನನ್ನ ಎಡಗಾಲು ಮುರಿದಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಆದರೆ ಅವನು ಏನನ್ನೂ ದಾಖಲಿಸುವುದಿಲ್ಲಎಂದ. ನಂತರ ನನ್ನ ಒಡನಾಡಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಚಂದ್ರಶೇಖರನ್ ಮತ್ತು ಶಂಕರನ್ ಕುಟ್ಟಿ ಇರಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಎಂಟನೇ ಬ್ಲಾಕ್ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡರು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ವೈದ್ಯರು ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಜೈಲು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು. ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಪ್ಲಾಸ್ಟರ್ ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಆರು ವಾರಗಳ ಕಾಲ, ನಾನು ಕಾಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ, ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ತಿನ್ನಲು ಅಥವಾ ಕುಡಿಯಲು ಸಹ ಸಹಾಯಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ನಾನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದೆ.ಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಹುದ್ದೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಉಪ ಸ್ಪೀಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದೆ. ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವೀಕೃತಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ನಾನು ರಿಟ್ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದೆ.
ವಿಚಾರಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಹೈಕೋರ್ಟ್ನಲ್ಲಿ, ಉಪ ಜೈಲರ್ ಆಗಮನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಗಾಯಗಳಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಅಫಿಡವಿಟ್ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಅವರು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ? ಜೈಲು ಸೂಪರಿಂಟೆಂಡೆಂಟ್ ಕೂಡ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಗೋಚರ ಗಾಯಗಳಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಇದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿತು. “ದಾಖಲಾದಾಗ ಯಾವುದೇ ಗಾಯಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಂತರ ಅವು ಹೇಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು?”
ಉಪಜೈಲರ್ಒತ್ತಡಕ್ಕೆಒಳಗಾಗಿಅಫಿಡವಿಟ್ ಸಲ್ಲಿಸಿರಬಹುದುಎಂದುನ್ಯಾಯಾಲಯಟಿಪ್ಪಣಿಮಾಡಿತು.
“ಇದೊಂದುಗಂಭೀರಸಂಗತಿ. ಸರಕಾರಸೂಕ್ತಕ್ರಮಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು” ಎನ್ನುತ್ತನ್ಯಾಯಾಲಯಅರ್ಜಿಯನ್ನುಇತ್ಯರ್ಥಮಾಡಿತು.
ನಂತರ, ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾನುಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟೆ. ಆದರೆ ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ, ನಾನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಕೋಝಿಕ್ಕೋಡ್ ಡಿಐಜಿ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದರು. ನಾನು, “ನೀವು ವಿಚಾರಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೀರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.
“ಓಹ್ ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ನಾನು ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದುಯೋಚಿಸಿಬಂದೆ”ಎಂದರು.
ಅಷ್ಟೇ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ, ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿಲ್ಲ. ವಿಚಾರಿಸಲು ಕಂದಾಯ ಮಂಡಳಿ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ನೇಮಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಆ ವಿಚಾರಣೆಯೂ ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು. ಆದರೂ, ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಏನೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ.
ಇದು ನನ್ನ ಅನುಭವ. ನಾನು ಇದನ್ನು ಈ ಸದನದ ಎಲ್ಲಾ ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ರಾಜಕೀಯ ಜನರು. ನಾವು ವಿಭಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿಂದ ವಾದಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಬಂಧಿಸಿ, ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡುವುದು ರಾಜಕೀಯವೇ? ರಾಜಕೀಯ ಎಂದರೆ ಇದೇನಾ?
ಕಣ್ಣೂರಿನ ಸರ್ಕಲ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಅಥವಾ ಡಿಎಸ್ಪಿ ತಾವಾಗಿಯೇ ವರ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ನಾನು ನಂಬಬೇಕೇ? ನಾನು ಅದನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇಳಿದ್ದರೆ, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ದಾಳಿಯ ನೇತೃತ್ವ ವಹಿಸಿದ್ದ ಅದೇ ಸರ್ಕಲ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಬಲರಾಮನ್ ಅವರನ್ನು ನಂತರ ತಲಶ್ಶೇರಿ ಸರ್ಕಲ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಆಗಿ ಬಡ್ತಿ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಅದು ನ್ಯಾಯವೇ?
ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸದಸ್ಯರಿಗೂ ನಾನು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಮನವಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ, ನಾವು ಸದನದ ವಿಭಿನ್ನ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ರಾಜಕೀಯ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಇಂತಹ ಕ್ರೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಾರದು. ಇದು ಯಾರಿಗೂ ಗೌರವದ ಬ್ಯಾಡ್ಜ್ ಅಲ್ಲ. ಇದು ರಾಜಕೀಯವಲ್ಲ. ಇದು ಘನತೆಯಲ್ಲ.
ಶ್ರೀ ಕರುಣಾಕರನ್ಗೆ, ನಾನು ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ: ನಾವು ವಾದಿಸಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಬಲವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಅದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಾನು ಅಚ್ಯುತ ಮೆನನ್ಗೆ ಬರೆದ ನನ್ನ ಪತ್ರದಲ್ಲಿಯೂ ಇದನ್ನೇ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ರಾಜಕೀಯ. ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷವು ಇನ್ನೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಒಡನಾಡಿಗಳು ಲಾಕ್-ಅಪ್ಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ಗುಂಡಿಕ್ಕಲಾಗಿದೆ. ಇತರರನ್ನು ಬಾಡಿಗೆ ಗೂಂಡಾಗಳು ಇರಿದಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ಗುಂಡಿಕ್ಕಿ ಕೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ನಾವು ಇನ್ನೂ ಈ ಪಕ್ಷದೊಂದಿಗಿದ್ದೇವೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ಅಂತಹ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಲಾಕ್-ಅಪ್ನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ಪೊಲೀಸರು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ಅನ್ನುಹರಿಯ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸಬಹುದು ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ನೀವು ತಪ್ಪು. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದು ರಾಜಕೀಯವಲ್ಲ. ಇದು ಘನತೆಯಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಇದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಆಡಳಿತವಲ್ಲ.
ಶ್ರೀ ಕರುಣಾಕರನ್, ನೀವು ಇಂದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ. ನೀವು ಈ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲಿದ್ದೀರಾ? ನೀವು ಪೊಲೀಸ್ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತೀರಾ?
ಮತ ಎಣಿಕೆಯ ದಿನದಂದು ಅದೇ ಸರ್ಕಲ್ ಇನ್ಸ್ಪೆಕ್ಟರ್ ತಲಶ್ಶೇರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ, ಆರು ಅಥವಾ ಏಳು ಬಾರಿ ಹಲವಾರು ಲಾಠಿ ಚಾರ್ಜ್ಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ತಲಶ್ಶೇರಿ, ಪೆರುಂಗಲಂ, ಕೂತುಪರಂಬ ಮತ್ತು ಪೆರಾವೂರ್ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಮತಗಳನ್ನು ಎಣಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ ಸಾವಿರಾರು ಜನರುಅಲ್ಲಿಸೇರಿದ್ದರು.
ಮತ್ತು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ, ಅದೇ ಅಧಿಕಾರಿ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಮೂವರು ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಬಟ್ಟೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಂಧನದಲ್ಲಿಟ್ಟು, ಕಟ್ಟಿ, ಹಗ್ಗಗಳಿಂದ ಎಳೆದೊಯ್ದರು. ಅದು ಆತಹರಿಯಬಿಟ್ಟಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯರೀತಿ.
ಅವರಿಗೆ ಇಂದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿರುವ ಅಂದಿನ ಗೃಹ ಸಚಿವರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆಂಬಲವಿತ್ತು. ಆ ಪರಂಪರೆ ಮುಂದುವರಿಯಬಾರದು. ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತನ್ನೂ ನಂಬಿ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸಬೇಡಿ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 5:15 ಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಶಿವಪುರಂ ಪಕ್ಷದ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಶಿವಪುರಂ ಬಳಿಯೂ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪೊಲೀಸರು ಹೇಳಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ, ಮತ್ತು ಅದೇ ಸರ್ಕಾರದ ದಾಖಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು.
ಅದು ನ್ಯಾಯವೇ?
ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನಿಗೆ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಘನತೆಯನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೆ, ಅದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಒಂದು ದುರಂತ.
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿರಂಕುಶಾಧಿಕಾರಿಗಳಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ ಆಡಳಿತಗಾರರಿಗೆ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ಆ ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಕಲಿಯೋಣ.
ವಯಲಾರ್ ರವಿ ಮತ್ತು ಉನ್ನಿಕೃಷ್ಣನ್ ಕೂಡ ಈಗ ಸಂಜಯ್ ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಪದಚ್ಯುತಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾವು ಹಿಂದೆ ಅದನ್ನು ಊಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತೇ?
ಇಂದು, 50 ಸಂಸದರು ಸಂಜಯ್ ಗಾಂಧಿಯನ್ನು ಪದಚ್ಯುತಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ.
ಇದೀಗ ದೇಶದ ಸ್ಥಿತಿ.
ಹಾಗಾಗಿ, ಶ್ರೀ ಕರುಣಾಕರನ್, ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಬರಹವನ್ನು ಓದಿ.
ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಆಳ್ವಿಕೆ ಮಾಡಿ.
ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಒನ್ ಮ್ಯಾನ್ ಶೋ ಎಂದು ನೀವು ಮತ್ತು ಸಿ ಎಚ್ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಕೋಯಾ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿಎಂದುನೀವು ಭಾವಿಸಿದರೆ,, ನೀವು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.
ಇದು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ದೆಹಲಿ ಅಲ್ಲ. ಕೇರಳ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನ ಅಥವಾ ನೀತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.
ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಿ.
ಇದನ್ನೂ ನೋಡಿ: ಕೌಶಲ್ಯದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕ ಮಂಡಳಿಯ ಹಣ ವ್ಯಯ – ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಆಕ್ಷೇಪ
