ನವದೆಹಲಿ: ಕೆಲವೇ ವಾರಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ, ಭಾರತದ ವಿಧಾನಮಂಡಲ ಮತ್ತು ಅದರ ಅತ್ಯುನ್ನತ ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಎರಡು ತೀರ್ಪುಗಳನ್ನು ನೀಡಿವೆ: ನಿಮ್ಮ ದೇಹದ ಮಾಲೀಕತ್ವ ಯಾರದು? ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಒಂದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಒಂದು ದೇಶದ ಶಾಸನಾತ್ಮಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಗಿಯರ್ಗಳು ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದವೇ ಕೇಳಿಬರುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ದೇಹ
2026ರ ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ (ಹಕ್ಕುಗಳ ರಕ್ಷಣೆ) ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆ ಅಂಥದೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತು 2026ರ ಮಾರ್ಚ್ 13ರಂದು, ಭಾರತದ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ವೇತನದೊಂದಿಗೆ ಮಾಸಿಕ ರಜೆ ಕೋರಿ ಸಲ್ಲಿಸಲಾದ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿತು. ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಇವು ಎರಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲ; ಎರಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳನ್ನು ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇವು ಒಂದೇ, ಸಮನ್ವಿತ ಯೋಜನೆಯ ಎರಡು ಮುಖಗಳು: ಮಾನವ ದೇಹವನ್ನು ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳಿಗೆ ಅಧೀನಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ದೇಹ
2014ರ ನಲ್ಸಾ ತೀರ್ಪಿನ ನಿರಾಕರಣೆ
ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆ ಏನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ಮೊದಲು ಅದು ಏನನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕು. 2014ರಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ನೀಡಿದ ನಲ್ಸಾ ತೀರ್ಪು, ಲಿಂಗ ಗುರುತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅವಿಭಾಜ್ಯವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಹಾಗೂ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಧಾರದ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿತ್ತು. ಕಾನೂನು ಮಾನ್ಯತೆ ಪಡೆಯಲು ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಬಲವಂತಪಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಹೇಳಿತ್ತು. ಸ್ವಯಂ ಗುರುತಿನ ಲಿಂಗದ ಹಕ್ಕು ಸಂವಿಧಾನದ 14, 15, 19 ಮತ್ತು 21ನೇ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಇದು ಭಾರತವನ್ನು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯಕಾರ್ತಾ ತತ್ವಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಗೆ ತಂದ ತೀರ್ಪಾಗಿತ್ತು; ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಗಣರಾಜ್ಯವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನ ಅಂತರಂಗದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ಕೇರಳ: ಜನತೆಯ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಡಿಎಫ್ನ ಎಡ ಪರ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಯುಡಿಎಫ್ ನ ಕೋಮುವಾದಿಗಳೊಂದಿಗಿನ ಕಸರತ್ತು
2026ರ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಸ್ವಯಂ ಅನುಭವಿಸಿದ ಲಿಂಗ ಗುರುತನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೈಬಿಟ್ಟು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ಮಂಡಳಿಯ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಮಂಡಳಿಯ ಶಿಫಾರಸ್ಸಿನ ಮೇರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿ ಗುರುತಿನ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರ ನೀಡಬಹುದು. ಇದರ ಅರ್ಥ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ: ನಿಮ್ಮ ಗುರುತು ನಿಮ್ಮದಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಅವರು ನೀಡುವರು. ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಪುರುಷರನ್ನು ಅಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೊಳಗಾಗದ ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನ್-ಬೈನರಿ ಮತ್ತು ಜೆಂಡರ್-ಫ್ಲೂಯಿಡ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮಸೂದೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾದ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ಕಾರಣಗಳ ಹೇಳಿಕೆ ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ದೃಢೀಕರಿಸುತ್ತದೆ; ಸ್ವಯಂ ಗುರುತಿನ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಉದ್ದೇಶ ಈ ಕಾಯ್ದೆಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವುದಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ.
“ಆಕರ್ಷಕವಲ್ಲದ” ಮಾಸಿಕ ಧರ್ಮ
ಮಾರ್ಚ್ 13ರಂದು, ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ತನ್ನ ನಿಲುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಮಾಸಿಕ ರಜೆ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಮಹಿಳೆಯರು ಉದ್ಯೋಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ “ಆಕರ್ಷಕವಲ್ಲದ”ವರಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಪೀಠ ಎಚ್ಚರಿಸಿತು, ಏಕೆಂದರೆ “ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಎಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಆಕರ್ಷಕವೋ, ಉದ್ಯೋಗ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಬಳಕೆಯ ಸಾಧ್ಯತೆ ಅಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ.” ಇದು ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ನ್ಯಾಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಲೆಕ್ಕಪತ್ರದ ಭಾಷೆ. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಹಕ್ಕುಗಳಿರುವ ನಾಗರಿಕರಲ್ಲ; ಅವರು ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ, ಅವರ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ವಾಸ್ತವತೆ ಉದ್ಯೋಗದಾತನಿಗೆ ಅವರ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಅಸೌಕರ್ಯಕರ ಅಂಶ. ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಈ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಬಂದಿಲ್ಲ; ಇದು ಕಾರ್ಮಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳ ಗಡಿಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವ ತತ್ವದ ತಾರ್ಕಿಕ ಅಂತಿಮ ಪರಿಣಾಮ.
ಪೀಠದ ದ್ವಿತೀಯ ವಾದ ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ನಿಯಮಬದ್ಧ ಮಾಸಿಕ ರಜೆ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ “ಮಾನಸಿಕ ಅಡೆತಡೆ” ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು ಮತ್ತು ಹೀನಭಾವನೆ ಬೆಳೆಸಬಹುದು ಎಂದು ಅದು ಹೇಳಿತು. ಪೀಳಿಗೆಯ ಕಾಲದಿಂದ ಅಸಮಾನ ವೇತನ, ಅಸುರಕ್ಷಿತ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಧೀನತೆಯನ್ನು ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯ, ತಾನು ಮಹಿಳೆಯರ ಆತ್ಮಗೌರವದ ರಕ್ಷಕ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿತು. ಇದು ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ: ಹಿಂಸಿತರವರು ತಮ್ಮ ಭೌತಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ಬೇಡಿದಾಗ, ಆ ಮಾನ್ಯತೆಯೇ ಅವರ ಅವನತಿಯ ಮೂಲವೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸಲು ಅಲ್ಲ, ಮೌನಗೊಳಿಸಲು ರೂಪುಗೊಂಡ ತರ್ಕ. ಪೀಠವು ಅರ್ಜಿದಾರನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬಾರದಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿತು; ಮರುಮರು ಅರ್ಜಿಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಅನನುಕೂಲಕರ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ತಿಳಿಸಿತು. ಸಂದೇಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು: ಈ ವಿಷಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಮುಂದುವರಿದ ಗಮನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಲ್ಲ.
ಅನುಸರಿಸಿ ಅಥವಾ ಹೊರಗುಳಿಯಿರಿ
ಈ ಎರಡು ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕೊಂಡಿಬಿಡುವುದು ಅವುಗಳ ಸಮಯದ ಸಮೀಪತೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಅವುಗಳ ತರ್ಕದ ರಚನೆ. ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ದೇಹವೇ ವಿವಾದದ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿದೆ. ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಅವರ ಗುರುತನ್ನು ಮಾನ್ಯಗೊಳಿಸಲು ಮೊದಲು ರಾಜ್ಯವು ಅವರ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾಸಿಕ ಧರ್ಮ ಅನುಭವಿಸುವ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಅವರ ದೇಹದ ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ವಾಸ್ತವತೆ ಅವರನ್ನು ಕಾರ್ಮಿಕ ಘಟಕಗಳಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆ ಒಂದೇ: ಪ್ರಚಲಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿರಿ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅದರ ರಕ್ಷಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯಿರಿ. ಮಾರ್ಕ್ಸವಾದಿ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಗುರುತಿಸಿರುವಂತೆ, ಇದು ಪೂಜೀವಾದಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಭೂತ ತರ್ಕ: ಕಾರ್ಮಿಕಳು ತನ್ನ ಶ್ರಮದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನೂ, ತನ್ನ ದೇಹ ಬಳಸುವ ನಿಯಮಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ; ರಾಜ್ಯವು ತಟಸ್ಥ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶನಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಆ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ.
ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತಡೆದಳದ ಕುರಿತು ನೀಡಿದ ತರ್ಕ ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸಿತು. ಮಾಸಿಕ ರಜೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಗೊಳಿಸುವುದರಿಂದ ಖಾಸಗಿ ಉದ್ಯೋಗದಾತರು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಬಹುದು. ಇದರಿಂದ ರಾಜ್ಯವು ಅಂತಹ ಭೇದಭಾವವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಪೀಠ ವಿರುದ್ಧದ ನಿರ್ಣಯಕ್ಕೆ ಬಂತು: ಕಾರ್ಮಿಕರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಮೂಲಧನದ ಪೂರ್ವಗ್ರಹಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ನ್ಯಾಯಾಂಗವು ತನ್ನ ಪರಂಪರাগত ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿತು—ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಅದನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಿ. ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆ ಶಾಸನಾಂಗದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಟ್ರಾನ್ಸ್ಜೆಂಡರ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕಾಯ್ದೆಯಿಂದ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ಮೂಲಕ, ಇದು ಸ್ಥಾಪಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸವಾಲು ಮಾಡುವ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಚಿಸಲು ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ದೃಢಪಡಿಸುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ನಲ್ಸಾ ತೀರ್ಪು ಸೂಚಿಸಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು—ಆರಕ್ಷಣೆ, ಕಲ್ಯಾಣದ ಪ್ರವೇಶ, ಸಮುದಾಯದ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ—ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತದೆ.
ಪೂರ್ವದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು
ಈ ಸಂಬಂಧದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಪಾಠಪ್ರದವಾಗಿವೆ. ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ 1992ರಲ್ಲಿ ಮಾಸಿಕ ರಜೆ ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು. ಜಪಾನ್ನಲ್ಲಿ 1947ರಿಂದಲೇ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ. ಸ್ಪೇನ್ ಇದನ್ನು ಕಾನೂನಿನಡಿ ಮಾನ್ಯಗೊಳಿಸಿದೆ. ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟದಲ್ಲಿ, ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ, ಕಂಪನಿಗಳ ವೆಚ್ಚವಲ್ಲ ಎಂಬ ತತ್ವ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಹಕ್ಕುಗಳು ಉದ್ಯೋಗದಾತರ ಸದುದ್ದೇಶದಿಂದಲೂ ಅಥವಾ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳ ದಯೆಯಿಂದಲೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಎಂಟು ಗಂಟೆಯ ಕೆಲಸದ ದಿನವನ್ನು ಕಾರ್ಖಾನೆ ಮಾಲೀಕರು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ನಲ್ಸಾ ತೀರ್ಪು ಸ್ವತಃ, ಕಾಣಿಸದೇ ಇರಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಟ್ರಾನ್ಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ದಶಕಗಳ ಹೋರಾಟದ ಫಲ. ಹಕ್ಕುಗಳು ರಾಜ್ಯದ ಸಹಜ ದಯೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರಂತರ ಒತ್ತಡದ ಮೂಲಕ, ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಲು ರೂಪುಗೊಂಡ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಂದಲೇ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ಎರಡೂ ಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಗೊಳ್ಳುವ ಸಮುದಾಯಗಳು ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ರಚನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಸೇರಿವೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕಾರ್ಮಿಕ ವರ್ಗ ಮತ್ತು ದಲಿತ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಟ್ರಾನ್ಸ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು, ಉದ್ಯೋಗ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಕಾನೂನು ರಕ್ಷಣೆಯಿಂದ ಬಹುಪಟ್ಟು ಹೊರಗುಳಿಯುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮಹಿಳೆಯರು ವೇತನದ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ವೇತನರಹಿತ ಗೃಹಕಾರ್ಯದ ದ್ವಂದ್ವ ಭಾರವನ್ನು ಹೊರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ—ಇದು ಪೂಜೀವಾದಿ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯ ಆಧಾರವಾದರೂ, ಅದನ್ನು ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡೂ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಯಾವುದೇ ಪರಿಹಾರ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅಡೆತಡೆ ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾರ್ಮಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯ ದೇಹವನ್ನು ವಸ್ತುವಾಗಿಸುವ ಇದೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಮೂಲಕ ಟ್ರಾನ್ಸ್ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಗುರುತನ್ನೂ ವಸ್ತುವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಧರಿತ ಲಿಂಗ ಗುರುತಿನ ಬೇಡಿಕೆ ಮತ್ತು ವೇತನದೊಂದಿಗೆ ಮಾಸಿಕ ರಜೆಯ ಬೇಡಿಕೆ ಎರಡು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲ. ಇವು ಒಂದೇ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕಿನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳು: ಕೆಲಸದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಮಾನವ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲಿದೆ—ಅದನ್ನು ತಡೆಯುವುದಲ್ಲ. ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು—ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡದೆ, ಪರಿಷ್ಕರಿಸದೆ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮಾಸಿಕ ರಜೆ ತೀರ್ಪಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸುವುದರಿಂದಲ್ಲ, ರಾಜಕೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕು. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಅವರು ಸ್ವಯಂ ಒಪ್ಪದ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಂತೆ, ಸಂಘಟಿತ ಒತ್ತಡವೇ ಈ ಹೋರಾಟಗಳಿಗೆ ಅಗತ್ಯ.
ಗುರುತು ಒಂದು ನೀಡಲಾಗುವ ಸೌಲಭ್ಯವಲ್ಲ. ಗೌರವವು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಹೊರಗಿನ ಅಂಶವಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯವು ಜನರನ್ನು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲು ಅಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಲು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ. ನ್ಯಾಯಪೀಠ ಮತ್ತು ಶಾಸನಾಂಗ ಎರಡೂ ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿವೆ. ಬೇರೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುವವರು ಯಾರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಂದಿನಂತೆ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ನೋಡಿ: “ಬಸವಣ್ಣರಿಂದ ಕುವೆಂಪುವರೆಗೂ: ಮಾನವೀಯತೆ ಬೆಳೆಸುವ ಕನ್ನಡ ಚಿಂತನೆ” – ಎಲ್ ಎನ್ ಮುಕುಂದರಾಜ್ Janashakthi Media
