ಲಿಂಗ ಅಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಮಹಿಳಾ ಆರೋಗ್ಯ: ಐತಿಹಾಸಿಕ ಬೇರುಗಳು ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಸವಾಲುಗಳು

ನವದೆಹಲಿ: ಜೈವಿಕವಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಬಲಿಷ್ಠರು ಎಂಬುದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಸತ್ಯ. ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಪುರುಷರು ಸಮಾನವಾಗಿ ನಡೆಸಲ್ಪಡುವ ಸಮಾಜಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೆಚ್ಚು ಆಯುಷ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದು, ವಯಸ್ಕ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಹಿಳೆಯರ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಗಂಭೀರ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಡಾ. ಆರ್.ಎಸ್. ದಹಿಯಾ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಲಿಂಗ

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಜನನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ 100 ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸುಮಾರು 106 ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕಾರಣ, ಶಿಶು ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಲಿಂಗ ಅನುಪಾತ ಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅಸಮಾನ ಜೀವನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು, ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿಗೆ ಅಸಮಾನ ಪ್ರವೇಶ ಮತ್ತು ನಿರ್ಧಾರಾಧಿಕಾರದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಮಹಿಳೆಯರು ಹಾಗೂ ಬಾಲಕಿಯರು ತೀವ್ರ ಆರೋಗ್ಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಪಾಯಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒಳಗಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆ, ಆರೋಗ್ಯ ಹಾನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಬಲಿಯಾಗುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಪಕ ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ ದೊರಕದಿರುವುದು ಇದರ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

ವಿವಿಧ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಧ್ಯಯನಗಳು, ಆರೋಗ್ಯ ಅಸಮಾನತೆಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕ–ಆರ್ಥಿಕ ಅಸಮಾನತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಅಧಿಕಾರ–ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿಗೆ ಅಸಮಾನ ಪ್ರವೇಶದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಅಕ್ಷರಜ್ಞಾನ, ಮಾಹಿತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶದ ಕೊರತೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಿಂದುಳಿದ ಸಮುದಾಯಗಳ ಮೇಲೆ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯ ಹೊರೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಅಮರ್ತ್ಯ ಸೇನ್ ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ, “ಭಾರತದ ಪ್ರಸ್ತುತ ಒಂದು ಬಿಲಿಯನ್ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 2.5 ಕೋಟಿ ‘ಕಾಣೆಯಾಗಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರು’ ಇದ್ದಾರೆ” ಎಂದರು.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: ʻಪಾಕಿಸ್ತಾನʼ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅನುಸರಿಸಿದ ಭೌಗೋಳಿಕ-ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರದ ಫಲ: ವಕೀಲ ರಾಕೇಶ್ ದ್ವಿವೇದಿ

ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲೂ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ಲಿಂಗ ಸಂವೇದನೆ ಕಾಣೆಯಾಗಿದೆ. ‘ಮ್ಯಾಂಕೈಂಡ್’ (ಮಾನವಕುಲ) ಇದೆ, ಆದರೆ ‘ವಿಮೆನ್‌ಕೈಂಡ್’ ಇಲ್ಲ; ‘ಹೌಸ್‌ವೈಫ್’ ಇದೆ, ಆದರೆ ‘ಹೌಸ್‌ಹಸ್ಬೆಂಡ್’ ಇಲ್ಲ; ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಾಯಿ ಇದೆ, ಆದರೆ ‘ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ತಂದೆ’ ಎಂಬ ಪದ ಇಲ್ಲ. ಅವಿವಾಹಿತ ಮಹಿಳೆ ‘ಕನ್ಯೆ’, ‘ಸ್ಪಿನ್ಸ್ಟರ್’, ‘ಹಳೆಯ ಕನ್ಯೆ’ ಎಂಬ ಹಲವು ಹೆಸರನ್ನು ಹೊರುತ್ತಾಳೆ; ಆದರೆ ಅವಿವಾಹಿತ ಪುರುಷನು ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ‘ಅವಿವಾಹಿತ’ನಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ.

ಭೇದಭಾವವೆಂದರೆ “ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಗುಂಪಿನ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಇತರರಿಗಿಂತ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವುದು.” ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ 1979ರಲ್ಲಿ ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಂಘಟನೆಯು ಮಹಿಳೆಯರ ವಿರುದ್ಧದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಧದ ಭೇದಭಾವ ನಿವಾರಣೆಯ ಕುರಿತ ಒಪ್ಪಂದ—CEDAW ಅನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿತು. ಈ ಒಪ್ಪಂದವು ಲಿಂಗಭೇದವನ್ನು ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತದೆ:

“ಲಿಂಗದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಲಾಗುವ ಯಾವುದೇ ವ್ಯತ್ಯಾಸ, ಹೊರತಾಕಿಕೆ ಅಥವಾ ನಿರ್ಬಂಧ, ಮಹಿಳೆಯರ ವೈವಾಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸದೆ, ರಾಜಕೀಯ, ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ನಾಗರಿಕ ಅಥವಾ ಇತರೆ ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಸಮಾನತೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮತ್ತು ಮೂಲಭೂತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಗಳ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ, ಅನುಭವ ಅಥವಾ ಉಪಯೋಗವನ್ನು ಹಾನಿಗೊಳಿಸುವ ಅಥವಾ ರದ್ದುಗೊಳಿಸುವ ಪರಿಣಾಮ ಅಥವಾ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಿರುವುದಾದರೆ, ಅದು ಲಿಂಗಭೇದ.”

ಪುರುಷರು ಮತ್ತು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳ ಪರವಾದ ಹಾಗೂ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಡಿಮೆಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದಲೇ ಲಿಂಗಭೇದ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಇದು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಭೇದಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. Gender Empowerment Measure (GEM) ಮುಂತಾದ ಸೂಚ್ಯಂಕಗಳು ಈ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಶೀಲ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಅಕ್ಷರಜ್ಞಾನ ಪ್ರಮಾಣವು ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು.

ಅಂತರಸಂಸತ್ತಿನ ಸಂಘಟನೆ (IPU) ಮಾರ್ಚ್ 2024 ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, 2024 ಜನವರಿ 1ರ ವೇಳೆಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸತ್ತಿನ ಕೆಳಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಸರಾಸರಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವ ಕೇವಲ 26.9% ಮಾತ್ರ. ಈ ಪ್ರಮಾಣ ಏರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಲಿಂಗ ಸಮತೋಲನದ (50%) ಗುರಿಯಿಂದ ಬಹಳ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ.

ಕಾರ್ಮಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲೂ ಮಹಿಳೆಯರ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ. ಒಂದೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪುರುಷರಿಗಿಂತ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೆಚ್ಚು ಗಂಟೆಗಳ ಉಚಿತ (ಅಪೇಕ್ಷಿತ) ಶ್ರಮ ವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಹಿಳೆಯರ ವಿರುದ್ಧದ ಭೇದಭಾವದ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ರೂಪವೆಂದರೆ ಗರ್ಭಪೂರ್ವ ಲಿಂಗ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆಮೂಲಕ ಗರ್ಭಪಾತ.

ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಈ ಭೇದಭಾವದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಯಲು ನೆರವಾಗಿದ್ದು, ಹರಿಯಾಣ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಲಿಂಗ ಅನುಪಾತ ಕುಸಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಣೆ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. “ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಾವು ಹೆಚ್ಚಿರುವುದರಿಂದ ಜನನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ಹೆಚ್ಚು ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಜನನದ ನಂತರ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳ ಸಾವು ಹೆಚ್ಚು,” ಎಂದು ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಸಂಶೋಧನೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ಓರ್ಝಾಕ್ (24 ಜನವರಿ 2019) ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಋಗ್ವೇದ ಮತ್ತು ಅಥರ್ವವೇದಗಳು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮನೆ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಯೋಗ್ಯರೆಂದು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತವೆ. ಪತಿಭಕ್ತಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ದಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸುವ ಆಕರ್ಷಕ ಸಾಧನವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದರು.

ಭಗವದ್ಗೀತೆ, ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮನುಸ್ಮೃತಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ನಿದ್ರೆ, ಕಾಮ, ಕೋಪ, ಅಸತ್ಯ, ದುಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ದುಶ್ಚಟಗಳಿಗೆ ಕಾರಣರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅಸ್ಥಿರರು, ಅವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹರು ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿ, ಅವರ ಮೇಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಅಗತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಮನುಸ್ಮೃತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಪುರುಷನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬಹುದು, ಗಿರವಿಯಾಗಿಡಬಹುದು ಅಥವಾ ಮಾರಾಟವೂ ಮಾಡಬಹುದು. ಮಹಿಳೆಯರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮರೆತು, ಮನೆಗೋಡೆಗಳೊಳಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ, ಪುರುಷರಿಗೆ ವಿಧೇಯರಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಧೋರಣೆ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಹೊಂದಿದೆ.

ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಆದಾಯ ಮತ್ತು ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಪ್ರವೇಶದಲ್ಲಿ ಪುರಾತನ ಕಾಲದಿಂದಲೇ ಸಂರಚನಾತ್ಮಕ ಅಸಮಾನತೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿನ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ಹಿಂದುಳಿದ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಮಹಿಳಾ ದ್ವೇಷ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಹರಿಯಾಣದ ಜನಗಣತಿ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಿದ ನಿರ್ದೇಶಕಿ ನೀರ್ಜಾ ಶೇಖರ್, ಅಕ್ಷರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಲಿಂಗ ಅನುಪಾತದ ನಡುವೆ ಸಂಬಂಧವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದರು. 2011ರ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಹರಿಯಾಣದಲ್ಲಿ ಆರು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ವಯಸ್ಸಿನ 18.02 ಲಕ್ಷ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ 14.95 ಲಕ್ಷ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಇದ್ದರು.

2011ರಲ್ಲಿ ಮೇವಾತ್ (907) ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಿಂಗ ಅನುಪಾತ ದಾಖಲಿಸಿದ ಜಿಲ್ಲೆ; ನಂತರ ಫತೇಹಾಬಾದ್ (902). 2021ರ ಜನಗಣತಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಹರಿಯಾಣದ ಮಕ್ಕಳ ಲಿಂಗ ಅನುಪಾತ (0–6 ವಯಸ್ಸು) 1,000 ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ 902 ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಾಗಿದೆ. 2011ರಲ್ಲಿ ಹರಿಯಾಣವು ದೇಶದಲ್ಲೇ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಒಟ್ಟು ಲಿಂಗ ಅನುಪಾತ (834) ಹೊಂದಿತ್ತು.

ಹರಿಯಾಣ ಮಹಿಳಾ ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆಗೆ ಕುಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದ ರಾಜ್ಯ. ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಠಿಣ ಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಣೆ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. 2015 ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ 2011 ನಂತರ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಮಕ್ಕಳ ಲಿಂಗ ಅನುಪಾತ 900 ದಾಟಿತು. 2016ರಲ್ಲಿ ಇದು 903 ಆಗಿತ್ತು. 2025 ಜನವರಿ 1ರಿಂದ ನವೆಂಬರ್ 10ರವರೆಗೆ ಲಿಂಗ ಅನುಪಾತ 1,000 ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ 912 ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏರಿಕೆಯಾಗಿದೆ.

ಹರಿಯಾಣದ ಅಸಮಾನ ಲಿಂಗ ಅನುಪಾತ ದತ್ತಕ ಸ್ವೀಕಾರ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳಲ್ಲೂ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಕೇಂದ್ರ ದತ್ತಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ (CARA) ಪ್ರಕಾರ, ಹರಿಯಾಣದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ದತ್ತಕಕ್ಕಾಗಿ ನಿರೀಕ್ಷಾ ಪಟ್ಟಿ 367 ಇದ್ದರೆ, ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ 886 ಇದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಲಿಂಗಭೇದ ಬೇರೂರಿದೆ. ಗಂಡುಮಗು ಹುಟ್ಟಿದರೆ ತಟ್ಟೆ ಹೊಡೆದು ಸಂಭ್ರಮ; ಹೆಣ್ಣುಮಗು ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಮೌನ. ಗಂಡುಮಗು ಹುಟ್ಟಿದ ತಾಯಿಗೆ 10 ಕೆಜಿ ತುಪ್ಪ; ಹೆಣ್ಣುಮಗುವಿಗೆ ಕೇವಲ 5 ಕೆಜಿ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶವಸಂಸ್ಕಾರ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಮನೆ ಅಡುಗೆಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಬೇಕು.

ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವರ ಅಸುರಕ್ಷತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಮನೆ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಗೈನಕಾಲಜಿಸ್ಟ್‌ಗಳ ಕೊರತೆ ಮಹಿಳೆಯರ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹದಗೆಡಿಸಿದೆ ಎಂದರು.

ಹರಿಯಾಣದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಾಚಾರ ಪ್ರಕರಣಗಳು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿವೆ. 2014ರಲ್ಲಿ 944, 2015ರಲ್ಲಿ 839, 2016ರಲ್ಲಿ 802, 2017ರಲ್ಲಿ 955, 2018ರಲ್ಲಿ 1,178, 2019ರಲ್ಲಿ 1,360, 2020ರಲ್ಲಿ 1,211 ಮತ್ತು 2021ರಲ್ಲಿ 1,546 ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗಿವೆ.

NFHS-4 ಮತ್ತು NFHS-5 ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಈ ಅಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಮಹಿಳೆಯರ ಹೋರಾಟವು ಇತಿಹಾಸಪೂರಿತವಾಗಿದೆ. ನ್ಯಾಯ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಗಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಹೋರಾಟ ನಿರಂತರವಾಗಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು.

ಇದನ್ನೂ ನೋಡಿ: ಮುಚ್ಚುವ ಅಂಚಿನಿಂದ.. ನೂರರ ಸಂಭ್ರಮದವರೆಗೆ – ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಕಥೆ Janashakthi Media