– ಹರೀಶ್ ಗಂಗಾಧರ
ಯಾರೋ ಕೊಟ್ಟ ಜ್ಞಾನ, ಪರಮ ಜ್ಞಾನಿ ತೋರಿದ ದಾರಿ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳ ಬೋಧನೆಯ ಮೇಲಿನ ಅಪಾರ ನಂಬಿಕೆ (ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಮತದಲ್ಲಿನ ವಿಶ್ವಾಸ) ಯಾವಾಗಲು ನಿಜವಾದ ಅರಿವಿನ ಮಹಾ ಶತ್ರುವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲಾ ಆಯಾಮಗಳಿಗೆ, ಅನುಭವಗಳಿಗೆ ನಾವು ತೆರೆದುಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಆತ್ಮ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನ ನನಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ ಕೃತಿ ಹರ್ಮನ್ ಹೆಸ್ ರವರ “ಸಿದ್ದಾರ್ಥ.”
ಗೌತಮ ಬುದ್ಧನನ್ನ ಭೇಟಿಯಾಗಿಯೂ ಅವನ ಅನುಯಾಯಿಯಾಗದೇ ತನ್ನದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲಾ ಮಜಲುಗಳನ್ನು ಸವಿಯುವ ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ನನಗೇಕೋ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನ ಪದೇ ಪದೇ ಓದುತ್ತೇನೆ. ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಓದಬಹುದಾದ ಸರಳ ಮತ್ತು ಸರಾಗ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿದೆ ಈ ಕೃತಿ.
ಹರ್ಮನ್ ಹೆಸ್ ರವರ ತೀವ್ರವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾದದ ಆತಂಕ, ತೀವ್ರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಧ್ಯಯನದ ನಂತರವೂ ಮೂಡಿದ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೃತಿ Siddhartha. ಕೃತಿಯ ನಾಯಕ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ, ಗೌತಮ ಬುದ್ಧನಲ್ಲ, “ಬುದ್ಧನ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸಲು ಆಗದು ಆದರೆ ಆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕಷ್ಟೇ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಬುದ್ಧನ ಸಾಮೀಪ್ಯವನ್ನು ತೊರೆದು ಮುಂದೆ ಸಾಗುವ ನಾಯಕನಿವ! somehow I am drawn to this lucid prose again and again…
ಒಂದು ಪುಟ ಅನುವಾದ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಓದಿ
“ಅವನು ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಕೊನೆಯ ಗುರುವನ್ನೂ ಕೂಡ ತೊರೆದಿದ್ದನು; ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಾಗೂ ಪರಮ ಜ್ಞಾನಿ ಗುರುವಾದ, ಪೂಜನೀಯ ಬುದ್ಧನನ್ನೂ ತೊರೆದಿದ್ದನು. ಆತನಿಗೆ ಬುದ್ಧನನ್ನು ತೊರೆಯಲೇಬೇಕಾಯಿತು; ಆತನ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಆತನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಮೆಲ್ಲನೆ ತನ್ನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ, ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಹೀಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಂಡನು:
ಬೋಧನೆಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳಿಂದ ನೀನು ಏನನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ? ಅವರು ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿದರೂ, ಅವರ ಕೈಯಿಂದ ನಿನಗೆ ಏನನ್ನು ಕಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ?ಉತ್ತರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು ಅದುವೇ ‘ಆತ್ಮ’ (Self), ಯಾವ ಆತ್ಮದ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸಿದ್ದೆನೋ ಅದೇ ಅದು.
ನಾನು ಈ ‘ಆತ್ಮ’ದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ, ಅದನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅದನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಕೇವಲ ಅದನ್ನು ವಂಚಿಸಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದೆ ಅಷ್ಟೇ, ಕೇವಲ ಅದರಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದೆ, ಕೇವಲ ಅದರಿಂದ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದೆ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೇರಾವ ವಿಷಯವೂ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಈ ‘ಆತ್ಮ’ದಷ್ಟು ಆವರಿಸಿಲ್ಲ. ಆತ್ಮವೆಂಬ ಈ ಒಂದು ಒಗಟಿನಿಂದ ನಾನು ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ, ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿದ್ದೇನೆ, ನಾನು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಮತ್ತು ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೇರಾವ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ತಿಳಿದಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ, ಅಂದರೆ ನಾನು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೇ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ತಿಳಿದಿದೆ.
ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲನೆ ತನ್ನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸ್ತಬ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತನು, ಈ ಆಲೋಚನೆಯು ಆತನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಮತ್ತು ಈ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದಲೇ ತಕ್ಷಣ ಮತ್ತೊಂದು ಆಲೋಚನೆ ಮೂಡಿತು. ಅದೇನೆಂದರೆ: ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಏನೂ ತಿಳಿಯದಿರಲು ಕಾರಣ, ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನು ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ಅಪರಿಚಿತನಾಗಿ ಮತ್ತು ತಿಳಿಯದವನಾಗಿ ಉಳಿಯಲು ಕಾರಣ ಒಂದೇ ಒಂದು ವಿಷಯ, ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಂಗತಿ—ನನಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಭಯವಿತ್ತು, ನಾನು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂಬುದು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ :ಅಮೆರಿಕದ ಮಧ್ಯಂತರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಟ್ರಂಪ್‌ಗೆ ಭಾರೀ ಮುಖಭಂಗ: ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಮತದಾರರ ಏಟು!
ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಆತ್ಮನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ; ಆ ಅಜ್ಞಾತ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾದ ಆತ್ಮ, ಜೀವನ, ದೈವಿಕತೆ, ಮತ್ತು ಪರಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ನಾಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು, ನನ್ನಿಂದ ದೂರ ಓಡಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ, ನಾನು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.
ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದನು, ಆತನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸವೊಂದು ಮೂಡಿತು, ಮತ್ತು ಒಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಕನಸಿನಿಂದ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಂತಹ ಒಂದು ಗಾಢವಾದ ಜಾಗೃತಿಯ ಭಾವನೆಯು ಆತನ ಇಡೀ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿತು. ತಕ್ಷಣವೇ ಆತನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ, ವೇಗವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮುಂದೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದನು.
ಹೌದು, ಆತ ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ಯೋಚಿಸಿದನು, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ದುಃಖಗಳಿಗಷ್ಟೇ ಮುಡುಪಾಗಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪಾಳುಬಿದ್ದ ಅವಶೇಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನನ್ನನ್ನು ನಾನೇ ದಂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಾಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಯೋಗ-ವೇದ, ಅಥರ್ವ-ವೇದ, ತಪಸ್ಸು ಅಥವಾ ಇತರ ಯಾವುದೇ ಬೋಧನೆಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ, ನಾನೇ ನನಗೆ ಶಿಷ್ಯನಾಗುತ್ತೇನೆ; ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಅಚಲ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ.
ಆತನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದನು. ಜಗತ್ತು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು, ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ರಹಸ್ಯಮಯವಾಗಿತ್ತು! ಇಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣವಿತ್ತು, ಅಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣವಿತ್ತು, ಇಲ್ಲಿ ಹಸಿರಿತ್ತು, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ನದಿ ಇತ್ತು, ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತಗಳಿದ್ದವು, ಎಲ್ಲವೂ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು, ಎಲ್ಲವೂ ನಿಗೂಢ ಹಾಗೂ ಮನಮೋಹಕವಾಗಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆತ—ಎಚ್ಚರಗೊಂಡ, ಈ ಅನ್ವೇಷಣೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನು ಕೂಡ ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದನು. ಈ ಎಲ್ಲ ಹಳದಿ ಮತ್ತು ನೀಲಿ ಬಣ್ಣಗಳು, ಈ ನದಿ ಮತ್ತು ಕಾಡುಗಳು, ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮುಂದೆ ಹಾದುಹೋದವು. ಇದು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಾರನ ಮಾಯಾಜಾಲವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಇದು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಾಯೆಯ ಮುಸುಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಇದು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅರ್ಥಹೀನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ದ್ವೇಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜಗತ್ತಿನ ರೂಪಗಳ ಹಠಾತ್ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯು ಇದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನದಿ ಎಂದರೆ ನದಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನಲ್ಲಿ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಆ ಏಕೈಕ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯು ಈ ನೀಲಿ ಮತ್ತು ನದಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಹಳದಿ ಮತ್ತು ನೀಲಿ ಇರಬೇಕೆಂಬುದು ಕೇವಲ ದೈವಿಕ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಕಾಡು—ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ. ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಿಕತೆಗಳು ವಸ್ತುಗಳ ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲೋ ಅಡಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವು ಆ ವಸ್ತುಗಳ ಒಳಗೇ ಇದ್ದವು, ಅವುಗಳೆಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಇದ್ದವು.
ಇದನ್ನೂ ನೋಡಿ : ನ್ಯಾಯ ಕೊಡಿಸುವವರಿಗೇ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲವೇ? ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಬೀದಿಗಿಳಿದ ವಕೀಲರು Janashakthi Media
